Ontmoeting

Snel veeg ik de enkele tranen van mijn gezicht voordat Daphne en Millicent de kamer in komen, gevolgt door een nog versteende Pansy die gedragen word door Draco en Blaise. Klaarblijkelijk zien ze mijn rode ogen, want meteen springt Daphne bij mij op bed.
'Wat is d'r, schat?' vraagt ze.
'Buikpijn,' mompel ik afwezig. 'Ik moet nog even wat vragen over huiswerk. Ik ben over een halfuurtje terug.' Nog voordat mijn vrienden verbaasde vragen kunnen stellen ben ik de slaapzaal al weer uit, om vervolgens mijn weg te maken naar Severus'... Uhm Professor Snape's kantoor. Onwillekeurig versnellen mijn benen mijn passen zodat ik veel te snel bij zijn kantoor ben. Met een brok in mijn keel klop ik drie keer aan, dat hebben we zo afgesproken. De oude tas hangt om mijn nek, waar het Posions boek inzit, dat ik maar al te graag terug wil geven na al die jaren. Welja... Voor mij een paar seconden dan. Na een enkele minuut gewacht te hebben gaat eindelijk de deur open. Snape's gezicht staat grauw, leeg, zoals altijd wanneer hij een leerling voor zijn deur treft. Er komt enkel een twinkeling in zijn ogen wanneer hij ziet dat ik het ben.
'Ik... Ehm... Ik kom iets terug brengen,' probeer ik maar, terwijl ik haastig in de tas zoek naar het boek. Dankbaar neemt Snape het van me aan wanneer ik het hem aanrijk.
'Na al die jaren,' mompelt hij, terwijl hij het posions boek onderzoekt.
'Tja... Voor mij maar een paar seconden he,' lach ik, terwijl hij me binnenlaat in zijn kantoor. Klaarblijkelijk moest hij de opstellen nog nakijken, want zijn bureau ligt ervol mee. Een herkenbare grijns speelt rond zijn lippen wanneer hij het boek weer inkijkt.
'Na al die jaren...' mompelt hij nog een keer. Even zucht ik, terwijl mijn ogen een rondje draaien in mijn oogkassen.
'Kom hier, oude knuffelbeer!' grijns ik, terwijl ik Snape bij zijn middel grijp en mijn hoofd tegen zijn borstkas druk. Even aarzeld hij, maar slaat dan ook zijn armen om mij heen. Na een paar seconden laat ik hem weer los.
'Je weet dat ik overdag niet kan doen alsof ik je al ken, he? Je zal dan gewoon moeten doen zoals je tegen andere doet,' prevel ik. Snape knikt snel, alsof hij de rest niet wil weten.
'Maar,' ga ik verder,'je blijft een echte vriend, Sev.' Zijn naam pers ik er met moeite uit, doordat ik nu een heel ander beeld voor me krijg van Severus. De twinkeling in zijn ogen begint nu echt op te vallen.
'Nou, mooi zo,' mompelt hij, maar er is ergens nog een enthousiaste ondertoon in zijn stem te vinden.
'Ik denk dat ik toch moet gaan, Sev... Ze wachten namelijk op me, en ik heb ze maar een halfuurtje gegeven.' Snape knikt bemoedigend.
'En, als je ooit hulp nodig hebt, je kan altijd aan kloppen.' Snape krijgt een grijns toegeworpen.
'Always.'