(no subject)

Ten years earlier

Better times

‘Pappie! Pappie! Je was zooo goed!’ Schreeuw ik lachend en rennend op mijn kleine beentjes ren ik naar mijn vader toe. Hij tilt me op als ik bij hem aangekomen ben waarna hij me op zijn heup zet en me lachend aankijkt. ‘Vond je dat echt?’ ‘Ja, je bent de allerbeste!’ Lach ik en papa geeft me een Eskimo kusje. Mijn papa is de beste, liefste en geweldigste papa die ik kan bedenken. Maar daarvoor is hij dan ook mijn pappie, en ik ben er trots op. Ik zou niet weten wat ik zonder hem zou moeten. ‘Word ik later ook zanger?’ Vraag ik lachend. ‘Nee jij word een geweldige zangeres. En nog beter dan mij.’ Zegt hij waarna hij een kus op mijn voorhoofd drukt. Ik giechel en hij lacht terug. Een beetje moe leg ik mijn armpjes om zijn nek heen. ‘Ik hou van je papa beer,’ fluister ik en hij knijpt me in mijn zij. ‘Ik ook van jou Jadelie beer.’ Fluistert hij terug. En een tevreden glimlach vormt zich om mijn mond. ‘We blijven altijd samen he pappie?’ Vraag ik voor de zekerheid en hij blijft stil. ‘Pappie?’ ‘Tuurlijk lieverd, altijd.’ En tevreden sluit ik mijn oogjes. Langzaam begint hij naar huis te lopen. Het is een prachtige zonnige dag, een perfecte dag voor het plaatselijke festival. Dat was elk jaar op deze dag, en vandaag was het perfect geweest. Mijn vader had opgetreden, zoals elk jaar. En zoals elk jaar was ik apentrots op hem. De mensen waren gek op hem, en hij op hun. Maar hij had gezegd dat hij elk jaar weer alleen voor mij zong. ‘Ik ben moe pappie.’ Fluister ik waarna ik moet gapen. Papa laat zijn bulderende lach horen. ‘Dat is goed lieverd, we zijn toch bijna thuis.’ Zegt hij en wrijft over mijn rugje heen. Een zucht laat ik diep horen. Waarom was Cecile toch thuis alweer? Ze was de nieuwe vrouw van papa, maar ik mocht haar en haar kinderen niet. En hun mochten mij niet, iets wat het nog moeilijker voor me maakte om hun aardig te vinden. ‘Niet zo zuchten lieverd,’ hij zet me op de grond en begint me te kietelen. ‘Niet doen!’ Gier ik van de lach. Snel ren ik weg en rent pappie achter me aan. Snel ren ik naar de overkant van de straat, en schreeuw. ‘Pak me dan, als je kan!’ Giechel ik. ‘Ik kom al!’ Schreeuwt pappie terug. Ik bereik de stoep van de overkant en draai me om om te kijken waar pappie is. Pappie komt aanrennen met zijn armen omhoog naar me uitgestoken. Ik wil me net omdraaien om weer weg te rennen. Als er een auto aankomt. Voordat ik kan gillen, of papa iets kan doen. Ligt papa op de grond. Traantjes stromen over mijn wangen heen. De auto stopt piepend, en ik blijf als bevroren staan. ‘Papa?’ Fluister ik geluidloos. ‘Pappie?’ Snik ik harder. ‘Papa beer!’ Gil ik uiteindelijk en de tranen stromen over mijn wangen heen. Er staan allemaal mensen om hem heen, en ik snap het niet. Wat is er aan de hand. Opeens word alles zwart en word ik moe en komen er sterretjes voor mijn ogen. Ik raak de grond en het laatste wat ik nog denk is…. Papa.