Chapter 1

Nou lekker stond ik op het punt vermoord te worden kwam er weer een, een of andere dude binnen stromen, om vervolgens te zeggen dat hij vrijwillig vermoord wilde worden omdat hij het niet meer trok. En nu stond ik daar maar omringd door allemaal vampiers. Hoelang moesten ze het nog uitstellen ik had toch geen zin meer om te leven voor een moment keek ik naar rechts het was geen lelijke jongen, ik was benieuwd waarom hij dood zou willen. Ineens keek hij ook mijn kant op en snauwde dat gaat je niks aan! OW fijn een gedachte lezer.. dacht ik sarcastisch. Weer bestudeerde ik hem er stond een vrouw naast hem. Een vrouwelijke versie en dan natuurlijk een stukje ouder. Ze draaide zich naar mij om en zei: laat hem van gedachte veranderen alsjeblieft!!!
Waarop de jongen verbijsterd naar mij keek en zei: jij kan dode zien! Waarop ik antwoordde, ja vertel mij wat. Toen sprak Aro ja Edward dit is onze allerliefste Selena helaas.. vervolgde hij. Maakt ze het ons de laatste tijd wel heel erg lastig, alsof er geen andere manier is dan haar alleen maar te vermoorden. Terwijl hij dat zei liep hij naar mij toe en pakte mijn hand vast, hij boog zich voorover en liep (ik denk voor Edward) mijn hele geschiedenis weer na. Vanaf mijn geboorte tot het laatste gevecht. Ik hoorde Edward naar adem happen en zag wel dat hij ergens medelijden had. Ik rolde met mijn ogen, maar diep vanbinnen deed het me pijn. Nou onderbrak Aro de stilte, laten we er dan maar een punt achter zetten. Selena als je mijn zou willen volgen? Vroeg Aro, en hij liep de kamer uit en ik , ik twijfelde en liep vervolgens maar weer achter hem aan. Vlak voor Aro de deur wou dicht doen zei Edward: wacht, en als ik haar nou mee neem en naar mijn familie en haar daar houdt zodat jullie geen last meer zouden hebben van haar. Ik keek verbaast en vroeg me af vanwaar die rare wending vandaan kwam. Aro bleek ook aardig verast en wist geen woord uit te brengen. Dus begon Caius ze is te vergegaan dus moet ze boeten. Maar begon Edward zo’n gave dat zou toch zonde zijn om het zomaar verloren te gaan. Nu wist ik echt niet meer welke kant hij op wouw. Maar blijkbaar had hij Aro al voldoende overtuigd, want die zei oké dan zullen we jullie nog wel eens opzoeken om te kijken hoe het gaat. Daarna richtte Aro zich weer op mijn je krijgt nog een kans zei hij glimlachend ga met hem mee dan spreken wij elkaar nog wel een keer. In een oogwenk stond Edward naast me hij pakte mij bij mijn arm vast en trok me de kamer uit. Ik keek hem vragend aan terwijl we het kasteel uitliepen. Ik bedacht me nog dat ik terug kon rennen, waarop hij gromde als je het maar laat. Weer keek ik hem verbaast aan hij ging achter het stuur zitten van een zilveren Volvo en keek mij afwachtend aan ik deed een stap terug waarop hij zij: ik ben sneller als jou en kan je dus met gemak inhalen. Ik beet op mijn lip en liep naar de bijrijders kant ik stapte in en keek hem nieuwsgierig aan. Hij glimlachte en zei: waar ik je breng is het beter dan hier. Kan wel wezen dacht ik maar waarom. Daar kreeg ik geen antwoord op. Even bedacht ik nog terwijl ik mijn riem omdeed dat ik nog snel de auto uit kon rennen, ik zou gewoon heel hard zou moeten schreeuwen, dan zou ik zoveel aandacht trekken dat hij me niet zou kunnen vangen met zijn vampier krachten. Ik was zo in gedachten dat toen ik opzij keek hem bij mijn deur zag staan het kinderslot erop deed en vervolgens de deur dicht deed. Oja dacht ik natuurlijk een gedachte lezer. Ondertussen dat hij om de auto heen liep schudde hij van het lachen. Of ik het nou wou of niet ik moest een beetje glimlachen. Toen hij op zijn plek zat scheurde we weg.

Zo reden we twee dagen non stopt door, toen ik vroeg waarom antwoordde hij dat hij zo ver mogelijk bij Volterra vandaan wou zijn. Op de derde dag stopte hij bij een restaurant, hij stapte uit en liep naar mijn portier die hij open maakte. Omdat dat verdomde kinderslot er nog steeds op zat. Het was een klein restaurantje waar je chinees kon afhalen. Daar bestelde Edward iets wat voor mij voor meerdere dagen leek, toen de bestelling klaar was om mee te nemen liepen we weer naar buiten. We stapten weer in de auto vervolgens weer door te rijden. Terwijl ik geen flauw idee had waar we naar toe gingen. Ik had ook niet echt het idee dat Edward me dit zou gaan vertellen voordat we er waren. Terwijl hij aan een stuk door reed en ik beetje bij beetje de bestelling op at. Weer twee dagen stopte hij de auto weer en stapte uit, en deed mijn portier open en ik stapte uit en keek recht tegen een vliegveld aan. Ik keek Edward nieuwsgierig aan en vroeg: wil je nou eindelijk vertellen waar we naartoe gaan? Zijn lippen krulden om en hij zei: nee, het is nog niet het goede moment, Kom mee. En hij liep richting het vliegveld ik twijfelde nog, maar ach waar moest ik anders heen, dus liep ik achter hem aan. Bij een hek aan gekomen dat ons scheiden van alle vliegtuigen begon ik bang te worden ik had geen idee waar hij naar toe wou. Hij keek mijn aan en toen weer naar de vliegtuigen. Ik deed het zelfde en waarschijnlijk was dat voor hem het teken want hij tilde me in een keer op rende naar achter en toen in een keer vaan voren recht op het hek af. Ongeveer 10 meter van het hek af sprong hij soepel over het hek heen. Ik wouw nog gaan gillen maar hij legde gauw zijn hand voor mijn mond. Toen we op de grond lande dacht ik wel dat hij me los zou laten. Maar verkeert gedacht dus want hij rende aan een stuk door en hij stopte pas bij een helikopter daar hielp hij mij mee instappen en stapte zelf aan de andere kant in. Ik vouwde mijn armen over elkaar en keer hem boos aan. Vervolgens zei hij: op deze deuren zit geen kinderslot, kan ik er zeker van zijn dat je er halverwege niet uitspringt of moet ik daar ook nog voor zorgen, en er verscheen een grijs op zijn gezicht. Klootzak schreeuwde ik in mijn gedachten, ik hoopte dat die duidelijk en hard aan kwam. Blijkbaar wel want terwijl hij de helikopter starten begon hij te lachen.