The End

Zenuwen bekruipen mijn lichaam wanneer mijn voeten contact maken met het natte gras. Enkelen regendruppels vallen nog uit de lucht en proberen op mij te vallen. Een glimlach siert mijn gezicht wanneer ik zie wie er allemaal zijn gekomen. Remus kijkt me grijnzend aan, hoewel er een doffe verdrietige blik in zijn gezicht staat. Lily's rode haren springen echt uit het groepje. James staat met een arm om haar heen met een glimlach rond zijn mond. Een enkele persoon staat gebogen naar het groepje toe, leunend tegen de Wilg. Zijn zwarte haren zijn gelijk aan de kleur van zijn gewaad waardoor je hem bijna niet zou zijn. Enkel de lichte huid steekt af in het donker waardoor je hem toch opmerkt. Severus. Mijn tanden boren zich in mijn lip, terwijl ik de tas die om mijn schouder hangt recht trek. Aarzelend loop ik naar het groepje mensen. Remus loopt langzaam naar me toe, spreidt zijn armen, waardoor ik me in zijn armen kan storten. Een zachte snik verlaat mijn mond.
'Reem, ik moet terug. Maar anders verander ik alles,' fluister ik, zodat alleen Remus het kan horen. Hij werpt me een geruststellende blik.
'Weetje nog, ik kom terug.' Een flauwe glimlach verschijnt er op mijn gezicht.
'Heb je alles?' vraagt Lily, die zich in het gesprek mengt. Mijn hand woelt door mijn tas. Alles zit erin. Het fototje, met Sirius, James, Peter en Remus, van Peter. Het horloge, van Sirius. Het enkelbandje met het kleine tekentje van Slytherin, van James. De oorbellen, van Lily. Het armbandje met de verschillende bedeltjes, van Remus. Het kettinkje van Severus. Kort samen gevat : de kerstcadeaus. En niet te vergeten, het Poisons boek dat Severus me gegeven heeft.
'Ja,' antwoord ik. Lily glimlacht.
'Veel plezier.' James valt meteen bij.
'Ja, schop maar veel herrie. Dan beleef je nog wat, Yas,' lacht hij. Een grinnik verlaat mijn mond. Sirius en Peter komen hijgend aangerend.
'Sorry dat we zo laat zijn. Peter vergiste zich in de tijd,' vertelt Sirius, terwijl hij z'n armen achter zijn nek legt en Peter een vernietigende blik toewerpt. Peter bijt even op zijn lip.
'Geeft niet hoor,' glimlach ik. Sirius tovert gelukkig weer een glimlach op zijn gezicht.
'Heb je de tijdreizer?' vraagt Remus. Het gouden kettinkje brand onder mijn shirt. Mijn hand haalt hem tevoorschijn.
'Ja.' Severus kijkt zwijgend naar ons. Bijna onzichtbaar als je niet zou weten dat hij er ook was. Aarzelend loop ik naar hem toe. Zacht druk ik mijn lippen tegen zijn wang. Een rode blos verschijnt er op zijn bleke wangen, maar zijn lippen bewegen niet.
'Maak er alsjeblieft géén potje van, oké, Sev?' vraag ik voorzichtig. Een schattige glimlach siert zijn lippen terwijl er een grinnik vanuit zijn mond naar buiten stroomt.
'Tuurlijk, Yas.'
'Én altijd de moed erin blijven houden. Wanneer ik weer thuis ben ga ik gelijk naar je toe, goed?' prevel ik. Severus knikt.
'Dan is dit het afscheid,' mompelt hij, terwijl tranen zijn ogen vullen.
'Het einde...' Mijn tanden boren zich weer in mijn lip. Severus laat zich even gaan, een traan rolt over zijn wang terwijl hij me vastpakt en dicht tegen zich aan drukt. Mijn neus snuift nog even zijn geur op en grif het in mijn geheugen zodat ik het nooit meer kwijtraak. Dwingend maak ik me van Severus los. Om zijn donkere ogen is het rood, zijn wangen zijn nat door de tranen. Om niet nog meer verwarring op te scheppen prevel ik mijn laatste zin :
'Dag.' en werp ze een medelevende blik, terwijl mijn hand de tijdreizer omdraait. Genoeg keren om terug te keren. De omgeving verwaasd terwijl ik door de tijd terug reis. In die paar seconden dat ik weg ben, stromen de tranen over mijn gezicht, onophoudelijk. Met een lichte plof val ik terug op mijn bed, waar ik dit avontuur begonnen ben.