My Happy Ending

Ik ren.
Waarheen weet ik niet, ik weet alleen maar dat het moet. Weg, weg, weg van hier. Rennen is alles wat ik nog kan. Rennen en huilen.
Tranen trekken sporen over mijn wangen en vermengen zich met de regen. Mijn natte rode haren worden omhoog geblazen door de harde wind. Het trekt aan mijn huid, maar daar let ik niet op. Ik kan niet meer. Ik wil niet meer. Mijn hele leven was gebaseerd op een leugen.
Ik open mijn mond en laat mijn verdriet uit mijn keel komen. Mijn gekwelde gekrijs scheurt mijn binnenste aan stukken, verbrijzelt mijn stembanden en slaat de lucht uit mijn longen. Ik struikel, val, krabbel overeind en huil als een wolf naar de doorweekte maan.
Een veertienjarig meisje met woeste rode haren, op het randje van de afgrond. Hoe heeft het ooit zover kunnen komen?

Hij was zo mooi. Met die blonde haren, die zo schattig warrig om zijn hoofd zwierden, en die grijze ogen die je altijd toelachten. Een surftype met zijn gebruinde huid en zijn sportlijf. Alle meisjes vielen als blokken voor hem. Maar mij, juist mij, April de brugpieper, was degene die hij koos.
Tot over mijn oren was ik op hem. Ben ik op hem. Nog steeds. Ook al weet ik dat hij het niet verdient. Hij was en is en blijft mijn eerste liefde, zoiets vergeet je nooit. Mijn allereerste liefde.

Waar ging het mis? Plotseling gedroeg hij zich zo anders tegenover mij. Hij was mijn vriendje niet, niet echt, maar zo voelde het wel voor mij. Hoe dom was ik! Dom en naïef, veertien jaar tegenover bijna zeventien. Hoe heb ik ooit kunnen geloven dat hij ook van mij hield?
Waarom belde hij niet terug? Waarom wilde hij nooit meer afspreken? Waarom zat hij naast die blonde trut in de pauze? Waarom knuffelde hij me niet meer? Waarom bleef ik alleen achter?
Zonder hem leek alles dood. Wat heb ik gedaan? Heb ik iets gedaan? Ik wist het niet en weet het nog niet. Het voelde alsof het draad waarop ik krampachtig probeerde te balanceren, elk moment kon breken.

Het breekt. Ik val. Ik haal mijn knieën open aan de harde stoep en blijf versuft liggen in de goot. Mijn gedachten draaien om dat ene gezicht in mijn hoofd, met die mooie grijze ogen die plotseling langs me heen keken. Ik voel me leeg.
Iemand legt een hand op mijn schouder. Wie? Mijn ogen focussen met moeite, maar het is niet het gezicht dat ik wil zien. Waarom verdedig ik hem nog, na alles wat hij mij heeft aangedaan? Waarom? Ik moet hem haten, maar ik kan het niet. Het bezorgde gezicht van deze vrouw verdwijnt al van mijn netvlies. Zij bestaan niet meer voor mij. Ik kan niet meer. Ik wil niet meer!
Een veertienjarig meisje met woeste rode haren, op het randje van de afgrond. Hoe heeft het ooit zo ver kunnen komen?

Hij vond mij mooi. Met mijn rode haren, die altijd warrig tot mijn middel vielen, en mijn groengele ogen die iets koppigs hadden. Ik was geen standaard veertienjarig meisje. Op school gedroeg ik me als een verlegen klein brugklassertje. Alle oudereklassers liepen over me heen.
Maar zodra we het schoolterrein verlieten, groeide ik tien centimeter. Ik gooide mijn vest op de grond en veranderde mijn zorgvuldig gekozen, niet-opvallende tijdloze outfit voor mijn eigen stijl. Wijde broeken, strakke topjes, petten. Jongensachtig, maar ook weer niet door mijn lange haren. En zo strikte ik mijn eerste liefde.

You’ve got your dumb friends
I know what they say
They tell you I’m difficult
But so are they
But they don’t know me
Do they even know you?
All the things you hide from me
All the shit that you do

Verschillende van zijn vrienden noemden mij een “moeilijk kind”, vanwege mijn grote bek en mijn onfeilbare talent om altijd in de problemen te komen. Misschien dat hij daarom niet écht voor mij koos. Maar ik vond hen ook niet aardig en dat liet ik duidelijk merken. Zij kenden mij niet. Ik kende hen niet. Kenden zij hem wel?
Na een tijdje begon ik door te krijgen dat hij dingen voor me verborg. Hij deed altijd zo cool, zo relaxed, alsof alles goed was en goed zou komen. Ik was niet de enige die constant in de problemen kwam. Waarschuwing, nog één, nachtje in de cel, niet veel meer, maar toch. Altijd stond ik buiten weer op hem te wachten. Want ik hield van hem.

Op handen en voeten sleep ik mezelf verder. De straat leidt mij, ik weet niet meer waar ik ben. Ik heb alles verloren. Ik ben alles kwijt. Waarom ik? Wat heb ik gedaan? De wanhoop snoert mijn keel dicht. Nu weer weet ik waarom ik mij altijd verborg achter de klep van mijn pet. Om nooit te worden geraakt.
Pijn heeft altijd deel uitgemaakt van mijn leven, nog vóór mijn hormonen mij nog kwetsbaarder maakten. Ik heb de koorden van mijn oudere zus, mijn nicht, mijn moeder zien breken. Altijd vrouwen. Nu weer weet ik waarom ik mij kleedde als een halve jongen. Om nooit te worden geraakt. Maar nu is het te laat.
Een veertienjarig meisje met woeste rode haren, op het randje van de afgrond. Hoe heeft het ooit zo ver kunnen komen?

Samen waren we mooi. We waren geen stelletje, maar beste vrienden. In mijn hart leefde altijd de hoop dat we ooit meer zouden worden. Ik wist zeker dat we samen perfect zouden zijn geweest. Hij vulde mij aan, ik vulde hem aan. Hij wist mij in te tomen als ik te wild werd. Ik wist hem los te gooien als hij te kalm was.
En toen was het plotseling voorbij. Op een broeierig warme zomeravond sloeg ik mijn armen om zijn hals en zoende hem. Mijn allereerste zoen. En hij duwde zich van mij af. “Ik moet je iets vertellen.” Het einde van alles. Van mijn allereerste liefde.

It’s nice to know that you were there
Thanks for acting like you cared
And making me feel like I was the only one
It’s nice to know we had it all
Thanks for watching as I fall
And letting me know we were done

Hij was alles voor mij. Hij stond altijd voor me klaar, hij bekommerde zich echt om mij waar mijn vader en mijn vrienden mij in de steek hadden gelaten. Bij hem voelde ik me veilig. Bij hem voelde het alsof alleen wij tweeën bestonden. Hij deed me geloven dat ik ook alles was voor hem.
Maar toen ging mijn vader te ver. Een broeierig warme zomeravond, ik zal het nooit vergeten. Met een blauw oog en schrammen op mijn voorhoofd kwam ik aan zijn deur. Ik had liefde nodig, heel veel liefde, om mijn wonden te helen. Hij keek me afstandelijk aan, maar dat besefte ik pas toen het te laat was. Toen ik hem al had verteld wat ik wilde, toen ik verwachtingsvol mijn lippen al op de zijne had gedrukt. Te laat. Het was voorbij. Hij zette me opzij.

Mijn gekrijs is opgehouden. Mijn keel is te droog en te pijnlijk. De regen striemt naar beneden, zweepslagen in mijn gezicht. De schrammen op mijn voorhoofd branden. Als mijn tranen uit mijn blauwe oog sijpelen, doet het pijn.
Misschien trek ik het me teveel aan. Maar hij was echt alles voor mij. Mijn eerste liefde heeft mij verraden, zo voelt het. Ik kan niet zonder hem, begrijp dat dan! Waarom begreep hij al het andere wel, maar dit niet? Waarom? Waarom lig ik hier voor dood in de goot, omdat mijn liefde onbeantwoord blijft? Waar is de sterke April die iedereen kent? Verdwenen, voor altijd.
Een veertienjarig meisje met woeste rode haren, op het randje van de afgrond. Hoe heeft het ooit zo ver kunnen komen?

Ik ben niet meer mooi. Maar ik weet dat ik moet vechten. De wereld vergaat niet. Ik moet opnieuw beginnen. Mijn moeder, mijn zus, mijn nicht: ze hebben het allemaal gered. Ik moet het ook kunnen redden. Het zijn de vrouwen die pijn lijden, maar het zijn ook de vrouwen die overwinnen. Ik kan dit aan. Ik moet dit aankunnen!
Langzaam maar zeker krabbel ik overeind. Mijn hele lichaam doet pijn, alles schrijnt, alles is beurs. Maar ik leef. Ik leef en ik zal blijven leven. Het zal voorbij gaan. Het zal opnieuw beginnen. Mijn herinneringen aan hem zullen vervagen, maar toch zal ik hem nooit vergeten. Mijn allereerste liefde.