De eerste zoen

Het is juni, zaterdag, voor het eerst in weken echt warm. De zon staat als een glorieuze godin aan de hemel en brandt nietsontziend omlaag, op de hoofden van onschuldige Duitsers in het dorpje Loitsche.
Zo verwarmt de zon ook het huis waar de tweeling woont, de broertjes Kaulitz die in heel het dorp bekend staan om hun rare fratsen en muzikale uitspattingen – of hun rare uitspattingen en muzikale fratsen, ’t is hen om het even.
De tienjarige Bill Kaulitz ligt op zijn buik in het gras en wrijft afwezig over zijn voorhoofd, waar plukken donkerblond haar over zijn huid kietelen. Hij leest een tijdschrift, maar kan zich moeilijk concentreren door de onverwachte hitte.
Naast hem ligt zijn tien minuten oudere broer Tom, die net zo blond is als de jongste – letterlijk hè, niet figuurlijk ditmaal. Ook Tom probeert een tijdschrift te lezen.
Na een tijdje springt hij echter overeind en vraagt: ‘Cola?’
‘Jop,’ antwoordt zijn broertje vaag en slaat een pagina om. Tom verdwijnt naar binnen.
Hij is nog maar net weg of een meisjesstem roept: ‘Hoi Bill!’
De jongen kijkt verdwaasd op; als hij een bril had gedragen, had hij ’m nu hoger op zijn neus geduwd. Zo’n blik heeft hij in zijn bruine ogen.
Het is Lara, die daar over het hek leunt. Blonde Lara is hun buurmeisje, drie jaar ouder dan de broertjes. Ze gaat al naar de middelbare school in Wolmirstedt en draagt een beha, waar ze zo trots op is dat er altijd een randje boven haar shirtje uitsteekt.
Meestal praat Lara niet met de broertjes, dat zijn tenslotte nog echte kinderen. Nee, meestal dropt ze haar eigen broertje bij de tweeling, want Andreas is ook tien. Nu echter leunt alleen Lara over het tuinhek en vraagt: ‘Waar is Tom?’
Bill haalt de pen waar hij de woordzoeker mee gemaakt heeft, uit zijn mond en zegt: ‘Binnen, cola halen.’
Lara komt de tuin in en loopt naar binnen. Bill is haar al vergeten op het moment dat ze in het huis verdwijnt. Hij staart naar het tijdschrift en stopt verstrooid de pen weer in zijn mond.
Ondertussen staat Lara bij Tom in de keuken. Hij kijkt haar verbaasd aan. ‘Is Andreas er niet?’
‘Jawel, thuis. Televisiekijken,’ zegt Lara, terwijl ze de colafles voor hem in de koelkast zet. ‘Ik kwam voor jullie.’
Ze kijkt hem geheimzinnig aan, maar Tom staat er met zijn mond vol tanden bij. Wat moet Lara van hem? Hij snapt er nog minder van als ze een stap dichterbij doet. Een beetje paniekerig overweegt hij om één van de glazen cola in haar handen te duwen. Misschien wordt ze daar normaal van.
Ho, ze is nu wel erg dichtbij! Tom voelt zich plotseling heel klein bij Lara en durft niet meer te bewegen. Dan buigt ze zich voorover. Zijn keel wordt kurkdroog. Waar is ze mee bezig? Bill, help!
Koele lippen drukken op de zijne. Toms ogen vliegen wijdopen; die van Lara blijven echter dicht. Ze zoent hem? Waar slaat dat op? Aarzelend beweegt hij zijn lippen mee, maar hij is nog steeds volledig de kluts kwijt.
Dan, onverwachts, is Lara weer verdwenen. Tom knippert met zijn ogen. Is dat nou echt gebeurd? Was dat zijn eerste zoen? Huh, wat raar.
Bill ligt nog steeds in het gras als Lara weer buitenkomt. Oh ja, Lara. Die was er ook nog. Ze kijkt hem geheimzinnig aan en hij staart nogal vaag terug. Waarom glinsteren haar blauwe ogen zo? Alsof ze iets van plan is.
‘Haal die pen eens uit je mond,’ zegt ze, terwijl ze zich naast hem op de grond laat vallen. Haar shirtje valt open en hij heeft perfect zicht op dat wat er onder zit, maar de aanzet van twee witte erwtjes in een rode beha doen hem niets. Hij kijkt slechts verstrooid naar haar gezicht en trekt de pen tussen zijn lippen vandaan.
‘Wat moest je van Tom?’ vraagt hij, om beleefd te zijn.
‘Niets,’ zegt Lara glimlachend. ‘Even hoi zeggen.’
‘O.’ Bill kijkt alweer naar zijn tijdschrift, probeert zich te herinneren waar het artikel over gaat. Dan pakt Lara plotseling zijn kin beet, draait zijn gezicht naar haar toe en drukt haar lippen op de zijne.
Bill weet niet wat hem overkomt. Hij schrikt zó erg dat de pen uit zijn handen rolt en hij achterover valt. Lara laat zijn gezicht weer los. Ze staat op en klopt haar kleren af, alsof er niets gebeurd is. Bill staart verdwaasd naar haar gestalte.
Hé, denkt hij dan, dat was mijn eerste zoen. Huh, wat raar.
Op dat moment komt Tom naar buiten, zonder cola. Hij staart van Lara naar zijn broertje en zegt verbijsterd: ‘Huh?’
Bill wrijft over zijn lippen en ziet Tom hetzelfde doen. Tegelijkertijd kijken ze elkaar aan. Tegelijkertijd beginnen ze: ‘Heeft ze jou ook...’
‘Ja!’ roepen ze samen. Stomverbaasd staren ze naar de ander. Lara grijnst een beetje. Dan schieten de broertjes op hetzelfde moment in de lach.
Lara’s triomfantelijke blik verdwijnt zodra ze de tweeling plat ziet gaan. Tom is over de drempel gevallen van het lachen en Bill rolt door het gras, met tranen van pret in zijn ogen. Samen liggen ze zó hard in een deuk dat de hele straat komt kijken. Lara krijgt een rode kop, maar het meest gênante moment moet nog komen.
Eindelijk worden Bill en Tom weer een beetje kalm en kijken elkaar grijnzend aan. Zoals gewoonlijk is Bill de eerste die woorden uit zijn strot weet te persen. ‘Ze heeft... hahaha... ons... hahaha... geZOEND!’
En wéér liggen ze strijk. Lara kan wel door de grond zakken van schaamte als iedereen naar haar kijkt, hoewel de broertjes er ook aardig debiel uitzien met hun lachstuip.
‘Waarom deed je dat?’ vraagt Andreas, die nu ook ten tonele verschijnt en onder zijn warrige, lichtblonde haar naar zijn beste vriendjes kijkt.
Zijn zus wordt zo mogelijk nog roder en mompelt: ‘Ik wou weten wie er beter was.’
‘HIJ!’ roepen de broertjes in koor en wijzen naar elkaar. Nu schiet iedereen in de lach. Lara kijkt wanhopig om zich heen, op zoek naar een uitweg, maar ziet alleen schaterende gezichten. Ze kan wel door de grond zakken. Nooit gedacht dat de broertjes zó zouden reageren.
De lachbui lijkt voorbij; Bill en Tom krabbelen tegelijkertijd overeind en strijken hun kleren glad.
‘Zo, dat was raar,’ zegt Tom droog. Bill knikt instemmend. Dan haalt hij een hand door zijn blonde plukken en zegt: ‘Hé Tom, waar blijft de cola?’