Eind van het bal

Wanneer we samen weer op dansvloer slaan, legt Remus, dit keer zelfverzekerder, op mijn heupen. Met een glimlach leg ik mijn handen om zijn nek en leg mijn hoofd op zijn borst. Remus trekt zijn mondhoek omhoog, die een zelfvoldane glimalch vormt. Mijn ogen schieten even omhoog om vervolgens de zijne te vinden en de twinkeling in mijn geheugen op te slaan. Langzaam, te langzaam, buigt Remus iets over me heen. Hij stopt even, maar drukt daarna zijn lippen op de mijne. Zijn zachte lippen strijken over de mijne, teder en zacht alsof hij me elk moment kan breken. Om Remus niet teleur te stellen zoen ik hem net zo zachtjes terug. Lief, en bijna niet te voelen. Maar ze zitten er toch, zijn lippen op de mijne. Wanneer Remus weer terugtrekt, kijkt hij me hoopvol aan.
'Ik moest het toch een keertje doen, voordat je weg zou gaan,' glimlacht hij me toe, zodat de twinkeling in zijn ogen terugkeert.
'Om middernacht bij het meer,' fluister ik Remus toe, zodat alleen hij het zou kunnen horen. 'Dan ga ik weg.' Remus bijt even op zijn lip, wat er bij hem best lief uitziet, maar knikt dan.
Het bal duurt nog tot elf uur vanavond. Daarna vertrekt elke leerling naar de slaapzaal om morgen weer vroeg op te staan. Alleen ik heb andere plannen.