~ 04 ~

2 augustus 2010

Samen lopen Jai en ik op het strand achter mijn huis. De mooie oranjerode avondzon gaat bijna onder in zee. "Dit was de mooiste verjaardag ooit." zeg ik terwijl ik Jai knuffel. "Evy, jij bent speciaal." zegt hij blozend. "En... Ik hou van je." zegt hij terwijl hij me kust. Mijn hart bonst als een gek. Zei hij nou net 'ik hou van je?'. Ik glimlach. "Ik hou ook van jou, Jai." Hij tilt me op en rent richting zee. Vlak voor de branding zet hij me neer. Daar zitten we samen totdat de zon onder is. Mooier kan deze dag niet worden. Toch wel, bedenk ik me ineens. "Wil je anders blijven slapen, Jai?" zeg ik glimlachend. Jai's ogen twinkelen. Hij knikt en kijkt me lief aan. "Heel graag." Dan lopen we samen naar huis. "Wacht, ik moet nog wel wat spullen van thuis hebben. Pyama enzo." zegt Jai plotseling. "Oh ja, shit, niet aan gedacht." Blijkbaar hoorde mijn moeder het gesprek want ze komt naar ons toelopen. "Anders gaan jullie even met de scooter, het is toch niet zo ver!" Jai en ik kijken elkaar enthousiast aan. "Jaaa!" roep ik blij. Zo gezegd zo gedaan, even later zitten we samen op de scooter. Jai rijdt en ik achterop. Jai heeft al ervaring met scooterrijden dus ik vertrouw hem meer dan mezelf. Ik houd me goed vast aan Jai en kijk over zijn schouder mee op de weg. Hij draait zijn hoofd en glimlacht naar me en probeert me een kus te geven. Maar op dat moment zie ik ineens door de bocht een rood busje komen. "JAI! STOP!" schreeuw ik. Ik hoor een enorme knal en dan is alles zwart.

3 augustus 2010

"Evy? Hoor je me?" hoor ik de bezorgde stem van mijn moeder zeggen. Langzaam open ik mijn ogen en ik zie een witte kamer. Ben ik dood? Ik voel dat er iets aan mijn hand zit. Dan ineens zie ik het vertrouwde gezicht van mijn moeder. "Mam" probeer ik te zeggen, maar mijn keel doet ongelooflijk veel pijn. "Sssst, stil maar lieverd, je hoeft niet te praten." hoor ik mijn moeder zeggen. Ik sluit mijn ogen en hoor mijn moeder roepen: "Dokter, dokter, ze is wakker! James kom hier ze is wakker!" Dan hoor ik voetstappen. "Is ze wakker?" zegt een bekende stem. Het is mijn vader. Ik open mijn ogen opnieuw en zie mijn vader. "Godzijdank!" brengt hij uit. Mama en papa lopen naar me toe en knuffelen me. Dan komt er een onbekende man de kamer binnen. Dat moet vast de dokter zijn. "Wat is er gebeurd?" breng ik uit. Maar mijn stem klinkt verschrikkelijk schor. "Je hebt een ongeluk gehad en daarbij heb je een hersenschudding en een gebroken enkel opgelopen." antwoordt de dokter. Ik herinner me ineens wat. "Het was een rode bus" mompel ik. Mijn ouders knikken. "Waar is Jai?" vraag ik. Ik zie de blik van mijn ouders verstarren. Op dat moment komt er een zuster binnen. "Oh, ze is wakker?" zegt de vrouw. Ze ziet er aardig uit. "Wat is er met Jai?" vraag ik achterdochtig. Ook de vrouw krijgt dezelfde blik in haar ogen als mijn ouders. Er rollen tranen over mijn moeders wangen. "Jai en jij zaten samen op de scooter en zijn geschept door een busje. Jai heeft de hardste klap gekregen omdat hij voorop zat. Jai is ter plekke overleden." zegt mijn vader, ook hij heeft tranen in zijn ogen.