~ 03 ~

Snel leg ik het knuffeltje terug. Ik heb geen zin om deze emoties te voelen. Na die verjaardag veranderde alles. En daar wil ik niet meer aan terug denken. Het is deze zomer toch al 2 jaar geleden. Ik kruip in bed en probeer mijn hoofd leeg te maken. Langzaam maar zeker val ik in slaap.

Wanneer ik wakker word is het al bijna middag. Op mijn roze wekker lees ik 12:37. Gelukkig is het vandaag zondag en op zondag hoef ik nooit te helpen in de strandtent omdat mijn ouders dan een extra werkkracht hebben. Ik gooi de dunne dekens van me af en sta op. Dan zie ik het knuffeltje op mijn bureau die gister een zware confrontatie opleverde.Ik zucht diep,houd me sterk, draai me om en loop naar de badkamer. Daar plens ik wat koud water in mijn gezicht en ik maak een losse vlecht in mijn haar. Wanneer ik me aangekleed heb, loop ik naar de keuken. Ik pak een broodje en een kopje thee en daarmee loop ik naar de veranda om in de zon te ontbijten. Ik hoor de zee ruisen en meteen krijg ik zin om te zwemmen. Als ik mijn ontbijt op heb trek ik snel mijn mintgroene bikini aan. Ik ren naar de zee en wanneer mijn voeten het water aanraken maak ik een klein sprongetje van geluk. Niks is mooier dan de zee. Altijd heb ik al zo van de zee gehouden en dat vond ik ook het enige positieve aan verhuizen naar Ibiza. Omdat ik verder geen broertjes en zusjes heb vond ik het eerst heel zwaar om weg te zijn uit mijn vertrouwde omgeving maar algauw was ik dolgelukkig. Ibiza voelt nu gewoon als thuis. En omdat we aan zee wonen is dit stukje strand eigenlijk "van ons". Er komt toch nooit iemand. Als ik genoeg heb van het zwemmen ga ik op het strand liggen. Omdat de zon nu het felst is, ben ik binnen no-time droog. Ik loop terug naar ons huis, kleed me om en besluit even naar het dorpje verderop te gaan. Aarzelend loop ik naar mijn fiets. Dat is lang geleden. Toch pak ik mijn fiets en terwijl ik op mijn fiets spring toets ik op mijn telefoon het nummer van Ty in. Ty is mijn beste vriend. "Hey lekkerding!" hoor ik door mijn telefoon. "Ty, kan ik zo even langskomen?" "Maar natuurlijk, my love!" Terwijl ik aan het telefoneren ben merk ik dat het fietsen me zwaar valt, het is lang geleden dat ik voor het laatst fietste. "Tot zo dan!" hijg ik in de telefoon. "What are you doing? Waarom hijg je zo schat? Ben je een berg aan het beklimmen?" "Ik ben op de fiets" hijg ik. "Het wordt tijd voor een nieuwe scooter! Anders gaan we vanmiddag even kijken?" zegt Ty enthousiast. Ik zwijg..... "Oh sorry, ik wilde je niet..." zegt Ty, hij lijkt te beseffen waarom ik zwijg. Te laat. De tranen staan alweer in mijn ogen.