HOOFDSTUK 05 – Ik gebruik geen smoezen... Nee...

Ik deed mijn ogen open en ik keek in de ogen van Edward. ‘Weet je zeker dat je niet meer had dan glasscherven in je arm?’ vroeg hij met een glimlach. Ik grinnikte en ik ging zitten. Ik zag de gang even draaien en toen hield het op. Edward hielp me omhoog en ik zag dat oma er met dokter Cullen aankwam.
‘Het is niks’, zei ik. ‘Dat heb ik soms wel vaker.’
‘Jammer, ik dacht dat het door mij kwam’, zei Edward en ik lachte.
‘Nee, jammer genoeg niet’, zei ik met een glimlach.
‘Ben je weer flauwgevallen’, zei mijn oma. Ik knikte.
‘Heb je het wel vaker dat je flauwvalt?’ vroeg dokter Cullen. Hij pakte een zonnelampje en daarmee scheen hij in mijn ogen. Ik keek naar zijn vinger en ik voelde dat alles weer goed was.
‘Soms heb ik ineens een laag suikergehalte en dan val ik flauw’, zei ik, de smoes gebruikend die we altijd hadden gebrukt als ik een visioen had.
‘Hier’, zei Edward en hij gaf me een suikersnoepje.
‘Dank je wel’, zei ik en ik deed het snoepje in mijn mond. Ik zoog er op en ik voelde mezelf aansterken.
‘Ik denk dat wij moeten gaan’, zei mijn oma, ‘morgen hebben we een drukke dag.’
‘Dank uw wel dokter, en jou ook Edward’, zei ik en ik liep met mijn oma mee naar het einde van de gang. Ik keek nog even achterom en ik zag Edward glimlachen.
Michael kwam ineens naast me lopen en ik keek uit mijn ooghoeken naar hem. ‘Ze wilt niks zeggen’, zei hij. Ik knikte, ik snapte wie hij bedoelde.
‘Ik weet wat, maar later’, siste ik en ik zag Michael knikken. Later zou ik hem vertellen wat ik had gezien toen ik Edward aanraakte.