12.

Mijn moeder roept dat ik moet opstaan, maar ik blijf liggen. Ik blijf voor altijd in mijn bed liggen, hoe kunnen ze doen alsof er niets aan de hand is. Het is kerstmis ze is er dit jaar niet. Hoe durven ze. Ik draai me boos om en begin te roepen in mijn kussen. Het roepen gaat over in slagen en dan begin ik de huilen. Al mijn opgehouden tranen komen er nu uit. Het lijkt uren te duren en dan komt mijn moeder binnen. Ze komt op mijn bed zitten en drukt mij tegen zich aan, ik voel haar warmte. En besef hoeveel ze om mij geeft. Ik moet doorgaan met mijn leven. Mijn moeder loopt de kamer uit, en ik hoor haar praten met mijn vader. Langzaam sta ik op, ik draai me om om mijn bed op te maken, en ik zie haar. Ze snikt dat ik haar niet mag vergeten, het word licht in mijn hoofd en ik val neer.