Proloog - De dood

‘Bella, doe het nou niet’, hoorde ik Edward roepen. Ik stond bij de klif en ik keek angstig naar beneden. Maar ik wist dat ik het moest doen.
‘Ik moet het doen Edward, voor jou en voor iedereen’, zei ik en ik schoof nog dichter naar de klif toe. Ik wist dat ze hier alle zeven stonden. Wetend dat ze niks konden doen.
‘Als ik weg ben is iedereen veilig.’
Ik keek even achterom in de ogen van Edward. In zijn ogen zag ik zijn liefde voor mij en ik hield onvoorwaardelijk van hem. Daarom moet ik dit doen. Ik wil dat hij veilig is, hoe dan ook.
Ik keek weer voor me. ‘Ik hou van je Edward’, fluisterde ik net voordat ik sprong. Ik hoorde Edward een luide kreet van onmacht slaan en mijn hart brak uit elkaar.
Met mijnhanden ging ik naar de hanger die ik van hem had gekregen terwijl de rotsen steeds dichterbij kwamen. Toen opeens, voelde ik niks meer. Geen pijn, geen angst, alleen de liefde voor Edward.