Hoofdstuk 2

We lopen samen naar een plaatsje zonder dealende mensen. "Zal ik beginnen of jij?" vraag ik. "Ik begin met vertellen." zegt Dave. "Want dan kan je altijd nog bepalen, of je me vertrouwd." "Oke." zeg ik. Ik ben beniewd naar zijn verhaal. Waarom zou ik hem niet vertrouwen? "Oke. Nou, ik heb dus ook problemen met mijn ouders. Daarom zit ik aan de drugs, rook ik, en drink ik." zegt Dave. "Dat is niet zo gek. Ik heb er ooit over nagedacht. Maar ik heb het nooit gedaan, omdat het slecht voor je is." zeg ik. Ik wil hem gerust stellen. "Maar waarom zou ik je dan niet meer vertrouwen? Je zou me toch niks aan doen?" vraag ik. "Nee natuurlijk niet. Ik wil liever ook niet meer naar huis toe. Ik wil buiten blijven. Naar het huis van een vriend. Die heeft een huurhuis, maar als ik er in wil, mag het." zegt Dave. "Ik ben hier, omdat..." ik wacht even. Ik wil het er helemaal niet over hebben, maar ik vertel het toch. "Omdat ik mishandelt word thuis. Ik ben weg gelopen. Gelukkig heb ik jou ontmoet." zeg ik. Dave kijkt me ongeloofwaardig aan. "Ja het is echt waar." zeg ik. "We gaan samen naar dat huurhuis. Samen staan we sterk." zegt Dave. Ik geloof in zijn woorden. Ik hou van hem. Echte liefde.