Hoofdstuk 1

"Ik ben 14 en zelfstandig genoeg!" zeg ik tegen me moeder. "Nee Veroline, je mag niet naar dat feest!" schreeuwt me moeder terug. "Ik mag nooit iets van jou. Nooit. Daar gaat deze ruzie nu weer om. Jij denkt dat ik een kleine baby ben, die niet iets zelf kan. En daar ben ik klaar mee. Je doet alsof ik niks voor je beteken. Altijd krijg ik de schuld van jou!" roep ik door het huis. "Ja inderdaad, want je bent ook een baby, en je doet alles fout! ALLES! EN IK WOU DAT JE NOOIT WAS GEBOREN! ROT KIND!" roept mijn moeder. "HOU JE BEK? ANNEMI IS ZEKER WEL PERFECT? MIJN PERFECTE ZUSJE VAN 1O JAAR? JOU PERFECTE DOCHTER?" roep ik boos. Mijn moeder komt naar me toe. En slaat me. Ik krijg tranen in me ogen. Me hele wang brand een beetje. Maar het word al gauw erger. Ik ren naar het gangetje bij de voordeur. Ik pak snel de huissleutel en mijn mobiel, en ik sla de voordeur achter me dicht. Er was verder niemand thuis, alleen mijn moeder. Ik zag haar de straat uit rijden. Ik liep terug naar mijn huis en verzamelde voedsel, geld en schone kleren. Huilen rende ik de voordeur uit, met een tas op me rug. Ik rende allerlei straatjes in, ik wist niet waar ik heen ging. Tot ik uiteindelijk bij een parkje kwam. Mensen rookte en waren drugs aan het dealen zag ik. 1 van de jongens in het parkje kwam naar me toe en stak z'n hand uit. In z'n hand lag een plastic zakje met wit spul. Drugs, weet ik. "Nee, ik hoef niet." jammerde ik. "Beeen jeee verdrieeetiggg?" vroeg de dronken gast. "Wat boeit jou dat?" vroeg ik, en ik liep weg. Ik vond het hier maar niks. Toen kwam er nog een jongen naar me toe. Nee niet weer, dacht ik bij mezelf. "Hee, ik ben Dave." zei de jongen. Hij was knap, en niet dronken. "Ik ben Veroline." zeg ik. Ik veeg mijn tranen weg. "Ben je verdrietig?" vroeg Dave. "Nee, ik geloof van niet." grinnikte ik. Dave glimlachte. "Stil maar, we gaan wel even naar een plek waar we kunnen praten." zegt Dave. "Oke." fluister ik. "Vertrouw je me?" vraagt Dave. "Ja, je bent in ieder geval de enige die nog tegen me praat." zeg ik. "Huh?" vraagt Dave. "Laten we maar gewoon naar die ene veilige plek van jou gaan, om te praten, dan leg ik alles uit." zeg ik. "Ik heb ook heel wat uit te leggen, voor je me vertrouwd, moet je eerst mijn verhaal horen." zegt Dave.