Always...

Met de armen in elkaar lopen we lachend terug naar de Great Hall.
'Je weet dat ik niet de heletijd bij je kan blijven, he? Je zal me ook één keer moeten vergeven dat ik hier met Remus ben,' leg ik hem uit. Severus knikt zwakjes, je kan duidelijk zien dat hij erg teleurgesteld is.
'Oké, maar ik vermaak me wel.' Severus glimlacht waterig.
'Ja, tuurlijk. Ik ook, natuurlijk,' zeg ik flauwtjes. Severus kijkt me even achterdochtig aan, een seconde maar, daarna is die blik weer weg. Hij gelooft me niet, logisch. Het kwam er heel belabbert uit. Ik trek mijn arm uit de zijne naarmate we dichterbij de Great Hall komen. Binnen dreunt de muziek tot diep in je lijf, daarom zijn al verschillende leraren vertrokken, maar Dumbledore zit er nogsteeds lachend bij. Niemand merkt het wanneer we naar binnen sluipen, Severus weer in zijn hoekje gaat staan en ik mijn armen lachend om Remus' nek sla.
'Hey? Je bent terug,' grijns Remus opgelaten.
'Tuurlijk, wat denk jij dan? Even mijn make-up bijschaffen,' zeg ik luchtig. Even verschijnt die blik in zijn ogen die ik net bij Severus heb gezien. Een blik die bevestigt dat hij me niet gelooft, dat Remus doorheeft dat ik nogsteeds om Severus geef.