Proloog

“Ik hou van je.” De woorden spoken door mijn hoofd. Had hij dat nou echt gezegd? Had hij me nou echt serieus verteld dat hij van me hield. Die… Urg, ik kon hem wel wurgen. Hoe durft hij? Me eerst maandenlang negeren, en nu opeens dit?
Ik haal diep adem en kijk hem in zijn ogen. Zijn mooie blauwe ogen. Waarom doe ik eigenlijk zo moeilijk? Ik ben toch ook verliefd op hem? Nee. Ik wil het niet. Niet na wat hij me heeft aangedaan. Nou ja, misschien niet bewust, maar toch…
Hij kijkt me aan. Wat?, denk ik. Waar wacht je op? Totdat ik huilend van blijdschap in je armen val? Dacht het niet. Ik haal weer diep adem. Ik ben echt woedend. Voor ik hem naar de nek kan vliegen draai ik me om en bal mijn vuisten. Ik voel een hand op mijn schouder. “Mel…” zegt hij. Hij heeft zo’n warme mooie stem. Ik schud zachtjes mijn hoofd en ruk me los. De tranen prikken achter mijn ogen en ik begin met lopen. Ik wil niet dat hij me ziet huilen. “Mel! Melody!” roept hij. Mijn lopen gaat over in rennen. Ik ren het schoolplein af. De straat in. Op de hoek blijf ik hijgend staan.
Ik hou van je. Ik hou van je. Ik hou van je, gaat er door mijn hoofd. Ja, dat was echt te merken de afgelopen maanden. En ik maar denken dat we vrienden waren. Beste vrienden…