That's a lie [3.2]

Hoe kon hij? Had hij dat niet even kunnen zeggen ofzo? Hij wist nu waarschijnlijk al mijn geheimen al. Snel sluitte ik mijn gedachtes af. Daarom zei Riley dus dat onze gedachtes niet veilig waren. Edward had ons kunnen horen denken over het plan. Grijnzend keek hij me aan. Ik had die grijns van zijn mond willen scheuren. Jammer genoeg kon dat niet. Kwaad draaide ik me weer om en ik wist dat Alice boze blikken naar Edward stuurde. 'En wat kan jij Alice?' Ik zag haar gezicht weerspiegelen in het raam. Ontschuldig keek ze me aan. 'De toekomst zien.. En Jasper kan emoties beheersen.' Ik schudde mijn hoofd. Daarom voorspelde Alice altijd de toekomst en keek ze soms glazig voor zich uit. Boos keek ik ze aan. 'Waarom doet iedereen zo raar tegen mij? Jullie haten me gewoon!' Ik wist dat dat niet waar was. En iedereen deed juist zijn of haar best om mij hier thuis te laten voelen. 'Sorry' mompelde ik snel. Ik zou geen betere plek op aarde kunnen verzinnen dan hier. Ik overdreef gewoon..


De volgende dag vroeg Alice of ik mee wou om te shoppen. Ik kon niet weigeren want haar blik stond zo zielig dat het leek alsof ze 100 jaar niet meer had mogen shoppen ofzo. Ik mompelde iets wat leek op: 'Ik kom er zo aan' en liep, zonder enige zin, de trap op. Eenmaal in mijn kamer aangekomen had ik geen idee waarom ik naar boven was gegaan. Zuchtend liep ik maar naar beneden, waar Alice me met haar eeuwige glimlach hyperend opwachtte.