Weer goed

Haat, maar ook onzekerheid. Dat was in Severus' stem te horen. Mijn hart breekt in duizend strukjes waneer hij mijn naam uitspreekt.
'Sev?' pers ik eruit, het klinkt niet echt overtuigend. Niet het meisje dat ik de laatste maanden was. Severus' blik kijkt me vragend aan, niet meer zo kwaad.
'Ja?' Zijn stem klinkt kil en koud, maar niet meer hatelijk. Even weet ik niet goed hoe ik moet beginnen. Laat ik er alles maar uitgooien...
'Het spijt me.' Een wanhopige blik verzamelt zich op mijn gezicht. Severus lijkt even verbaasd, maar snel lijkt zijn stalen masker weer terug te keren. Hij kijkt me zwijgend aan. Zijn donkere ogen boren in de mijne.
'Het spijt me wat ik jou heb aangedaan. Het was slecht om dat bij Lily te doen. Het was vreselijk zonder jou deze laatste twee maanden. Laat me het alsjeblieft goed maken voordat ik morgen vertrek.' Ik smeekte bijna. De blik in Severus' ogen verzachten en ik zag een soort twinkeling ontstaan, die ik maar een paar keer heb gezien in dit jaar. Een glimlach ontstond op zijn gezicht, en wanneer ik verbaasd naar hem kijk barst hij in lachen uit.
'Wat dacht jij nou? Ik kan toch niet lang boos blijven op jou?' Lachend ren ik naar hem toe. Twee armen, ik merk nu pas op dat ze flink vermagert zijn, worden om me heen geslagen. Met beide een grijns op onze gezichten kijken we elkaar aan.
'Kom, dan gaan we terug. Je kan dit feest niet missen!' grijnst Severus.