Deel 228

Joe Pov.

Terwijl ik mijn gulp nog dichtrits been ik al weer terug naar de kamer. Als ik daar aan kom zie ik dat iedereen, behalve Relinde uiteraard, buiten de kamer staat. 'Hoi Joe, we moesten even onszelf identificeren. Doe jij dat ook nog even?' 'Tuurlijk. Ik ben dan Selena Gomez.' Zeg ik met een uiterst serieus gezicht. Gelukkig heeft de persoon die het moest weten een goed gevoel voor humor en speelt hij lekker mee. 'Zo mevrouw Gomez. Mag ik deze dans van u?' Ik steek mijn hand naar hem uit en Nick en Kevin zetten 'When You Look Me In The Eyes' in. De jongen laat me een paar pasjes zetten en draait me dan in het rond. Grinnikend pak ik uiteindelijk mijn paspoort. 'Ik geloof dat ik zojuist schizofreen ben geworden.' Zeg ik. Al mijn belangrijke gegevens worden genoteerd en dan mag ik weer terug. Dan voel ik mijn lege maag. 'Jongens, ik denk dat ik eerst maar even wat eten ga halen. Gaan jullie maar vast naar binnen.'

Met een paar broodjes en flesjes in een tasje ga ik uiteindelijk dan weer terug naar de kamer. Ik stap naar binnen en ze kijken me geamuseerd aan, alsof ze op een groot spektakel wachten. 'Jongens, ik heb alleen maar wat eten en drinken bij me hoor. Daar is niets spectaculairs aa..' Mijn mond valt wijd open. Daar wachtten ze dus op. Ik kijk recht in Relinde's bruine ogen. 'Joe.' Zegt ze. 'Re-Relinde.' Zeg ik vertwijfeld. We kijken elkaar een tijdje aan, dan begint ze te praten. ‘Joe, hoe kon je me zo in de steek laten! Je wist toch ik zo veel van je hield!’ Zegt ze schokkend. Ik knik en voel dat tranen over mijn wangen stromen. Ik blijf aan de grond genageld staan en mijn kaken willen gewoon niet van elkaar af komen. Ik wil alles aan haar uitleggen, maar het gaat gewoon niet. Ze is te kwetsbaar, ik ben te kwetsbaar om dat nog eens aan te horen. Ze blijft me aan kijken, hopend op een goed antwoord uit mijn mond. Als die er na een paar minuten staren nog niet is, kijkt ze weer uit het raam. Ik zie het verdriet en de teleurstelling in haar ogen. Maar alles waar ik nu aan kan denken, is of ze nog wel echt van mij houdt. Misschien was ze toen gewoon nog in de war, en was het niet waar. Ik zeg er maar niets over, dan verontschuldigd ze zich er misschien wel voor. Dat moet ze niet doen, want ik vond het alles behalve erg! ‘Joe, zeg iets tegen haar!’ Sist Lies in mijn oor. ‘Uh.. Je ziet er goed uit met je haar zo.’ Lies slaat zich voor haar hoofd. Sukkel! Vormt ze met haar lippen. Relinde kijkt me verbaasd aan. ‘Bedankt. Ik had het gedaan zodat ik zou veranderen en ook veranderen van jou.’ ghehe Ik krijg een beetje een rode kleur. ‘Oh.. Sorry.’ Ze kijkt weer verveeld uit het raam, een eenzame traan glijdt langzaam over haar wang. Om de een of andere reden klinkt het refrein van ‘A Little Bit Longer’ in mijn hoofd. A little bit longer and I’ll be fine. But you don’t know what you got ‘til it’s gone, you don’t know what it’s like to feel so low. And everytime you smile you laugh you glow, you don’t even know, no. Ik probeer gauw iets op te brengen zodat al dit wat beter zou verlopen. ‘Heeft er iemand zin in wat brood of drinken?’ Lies kijkt me straffend aan. Ik geloof niet dat ik dit helemaal goed aanpak.