I Want To Be Free

Weg… Dat is het gewoon. Ik moet hier gewoon weg. Weg uit dit huis. Weg uit deze stad. Weg van dit leven. Dit trek ik niet langer meer. Ik ga kapot van binnen, terwijl ik er zo gelukkig uit zie van buiten. Iedereen denkt dat ik gelukkig ben, maar van binnen ben ik juist het tegenovergestelde. Leeg, moe en levenloos. Het is gewoon helemaal op van binnen. De passie voor het zingen. De liefde voor de band. De energie voor de fans. Ik kan niet meer. Het is me allemaal te zwaar. Dag in, dag uit word ik geconfronteerd met mijn beroemdheid. Bijna heel mijn leven bestaat uit Tokio Hotel. En het wordt me toch allemaal te veel. Het beangstigt me ook. We zijn steeds meer gaan groeien, steeds bekender geworden. Straks is er geen weg meer terug en dan…

Badend in het zweet schiet ik verschrikt rechtop in mijn bed. Was dit nu een droom of dacht ik het echt? Ik kijk op de wekker, die op het nachtkastje naast mijn bed staat. 4.26 uur. Midden in de nacht. De ene helft van de wereld slaapt, de andere helft werkt. Ik behoor tot de helft die slaapt, maar nu niet meer. Ik kan nu niet meer slapen, na deze ‘nachtmerrie’. Zal ik het doen? Zal ik weggaan, verdwijnen en alles hier achterlaten? Maar kan ik Tom hier alleen achterlaten? Tom is emotioneel sterk genoeg. Zelf zegt hij zovaak dat ik rustig aan moet doen, maar ik was Oost-Indisch doof voor zijn woorden, maar vannacht zijn zijn woorden eindelijk tot me doorgedrongen en heb ik eindelijk in de gaten hoe slecht het wel niet met me gaat. Ik heb mijn ogen geopend voor de waarheid. De keiharde, o zo pijnlijke waarheid.

De lakens sla ik van mijn warme lichaam af en stap uit bed. Het lampje op mijn nachtkastje knip ik aan, om zo nog iets te zien, maar niet meteen verblindt te worden door het felle licht van de lamp aan het plafond. Snel pak ik wat kleren uit de kast. Normaal zou ik er zeker wel een kwartier over doen om de perfectie combinatie te vinden, maar nu kan me dat geen ene moer schelen. Snel kam ik een keer door mijn haar en zet een pet op. Make-up doe ik niet op. Niemand ziet het toch. Van mijn bureau pak ik mijn Ipod, mijn portemonnee en mijn zonnebril. Ik kijk in mijn portemonnee. Een foto van Tom en mij toen we 5 jaar waren en €200 zit erin. Meer heb ik niet nodig. Uit een fotolijstje haal ik dezelfde foto, die in mijn portemonnee zit en schrijf op de achterkant: Tom, ich liebe dich für immer. Ich komme zurück. Ich verspreche das. De pen stop ik weer netjes terug in de etui en leg de foto in het midden op het bureau, zodat Tom hem wel moet zien. Nog één keer neem ik mijn kamer goed in mijn geheugen op. Zonder geluid te maken, druk ik de deurklink naar beneden en open de deur. Op mijn tenen loop ik over de hal. Vanuit Tom’s kamer hoor ik zacht gesnurk. Hij heeft zeker een nachtmerrie, alleen dan snurkt hij. Dit blijkt wel dat ik mijn broer door en door ken. Ik zal hem gaan missen, maar ik weet dat hij mijn beslissing zou begrijpen. Een koude windvlaag waait in mijn gezicht als ik de voordeur open. De buitenwereld, de vrijheid. Een nieuwe wereld die voor mij zal opengaan. Een voet zet ik buiten. Een stap naar een nieuw leven en nog een stap en nog één. Ik begin vanzelf te rennen. Alleen om het idee dat ik vrij ben. Vrij om te doen en laten wat ik wil…

Reactie?