Knallende hoofdpijn en een vernederende actie.

Nadat ik de Great Hall uitgestormt was, voel ik allerlei ogen in mijn rug prikken. Omdraaien durf ik niet. Misschien is dit wel mijn enige uitweg om daar weg te komen, laat ik die dan maar pakken en terug naar de Commonroom gaan om mezelf te verstoppen in de boeken die ik door de jaren heen heb verzamelt. Mijn benen dragen mijn lichaam zosnel ze kunnen naar de Commonroom. Na eenmaal het wachtwoord te hebben gezegt laat ik me opgelucht in de leren banken vallen. Eindelijk... Mijn gedachtes razen nogsteeds, hoewel mijn lichaam ontspant. Ergens voel ik dat de dingen die ik net naar Lupin heb geschreeuwt waar zijn. Dat Yas beter af zou zijn zonder hem. Maar klaarblijkelijk denken de andere daar anders over, anders zou ze nooit met Lupin naar het bal zijn gegaan... Of hij was gewoon de enige waar bij ze nog kon aankloppen... Ja, dat zal het wel geweest zijn. Of Yasmine durfde gewoon niet meer naar ons te kijken, hoewel ze de laatste maanden heel arrogant begint te lijken. Ik dwing mezelf om mijn hoofd leeg te maken. De herinneringen van daarnet ebben weg wanneer ik onderuit zak. Mijn ogen volgen mijn buik die zachtjes op en neer gaat waneer ik ademhaal. Niet merkent dat het portretgat zachtjes opengeduwt werd. Pas nadat mijn ogen de persoon herkennen die erdoor komt schiet ik uit de bank. Mijn tanden knarsen waneer ik haar naam uitspreek.
'Yasmine?'