Begin Part 1

Ik was razend. Mijn ouders hadden me weer eens aan de deur gezet. Alleen maar omdat mijn wiskunde leraar, Menneer Carter had gezegd dat ik totaal mijn best niet deed. Hij was dan nog wel mijn favoriete leraar. Nu dus niet meer.Ik weet nog hoe hij nonchalant zijn snor rond zijn vinger draaide terwijl hij vertelde tegen mijn ouders hoe ik volgens hem schaamteloos babbelde met miin vriendinnen. Hoe kon dat nu! Ik had amper vrienden!

Ik was 16, had rood haar en was meestal nogal ouderwets gekleed. Nu had ik een wit kleedje aan. En een zwarte strik in mijn rode haar.Misschien daarom dat de meeste mensen uit mijn buurt bleven... Ik wist het niet... In ieder geval, mijn ouders hadden me aan de deur gezet, dat gebeurde wel vaker, en dat mocht ik 3 dagen ofzo niet meer naar binnen. Ik haatte ze echt!

Het was al donker buiten. Beangstigend donker vond ik. Ik begon wat vlugger te lopen, alhoewel ik geen idee had waar naartoe. Ik hoorde voetstappen achter me. Plots werd ik doodsbang. Wie weet wat hier allemaal rondliep. Plots voelde ik een klap en viel op de grond. Mijn rode haar lag als wilde manen rond mijn gezicht. ‘Kan ik u helpen juffrouw?’ Een jongen van ongeveer 17 jaar stak zijn hand naar me uit. Hij was bloedmooi. ‘Euh, ja, ik ben gevallen...”’ Stotterde ik terwijl ik zijn hand pakte. De hand voelde ijskoud aan.

Geschrokken trok ik mijn hand terug toen ik rechtstond. De jongen glimlachte. ‘Het spijt me dat ik me niet heb voorgesteld juffrouw, mijn naam is Felix. Ik ben 17. Ik zie dat u gewond bent. Kom anders even mee naar mijn huis!’. Ik aarzelde. Ik kende deze jongen niet... Maar hij leek wel een fotomodel... ‘Graag!’ ‘Mooi zo!’. Hij leidde me door de straten.
Plots viel me een ding op toen hij een deur voor me openhield. Ik was helemaal niet gewond. ‘Felix, ik wil echt niet onbeleefd zijn of zo. Maar ik ben helemaal niet gewond...’ Hij grijnsde een betoverende glimlach. ‘Inderdaad, dat valt me nu ook op prinses, ik mag je toch zo noemen?’ Ik knikte verward. Hij ging verder: ‘Lief kind, mag ik je naam weten?’. Ik voelde me rood worden.
‘N... Na... Na... Natuurlijk...’ Stotterde ik. Felix glimlachte. ‘En zou je hem dan nu willen zeggen?’ Ik werd volgens mij nog roder. ‘Jenna.’ Mompelde ik. ‘Zo heet ik: Jenna...’ Felix knikte. ‘Prachtige naam Prinses, ik blijf je liever Prinses noemen! Kom maar binnen, ik ga je niet vermoorden!’ Hij grinnikte om zijn eigen grap. Ik zag er het grappige niet echt van in, maar het geluid van zijn gelach maakte het alweer goed.

Het huis was somber, maar mooi ingericht. De muren waren nogal kaal. In de woonkamer stond alleen een zetel, een tafel, en stoelen. ‘Ik kan je niets te drinken aanbieden, want ik heb helaas niets in huis Prinses, naar buiten dan maar?’ Verward knikte ik. Met vastberaden passen liep hij voorop, naar de tuin. De tuin was ook nogal somber. Het was er bijna helemaal bedekt met onkruid, overwoekerd door struiken... Het had een magisch effect. Maar ondanks dat alles rilde ik even. ‘Heb je het koud prinses, ik kan wel even een trui van me gaan halen binnen...’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Neen, Nee! Hoeft niet, lief van je maar ik kan me best wel redden.’ Ik had niet echt zin om hier alleen te zijn. De tuin van Felix leek ook een beetje griezelig.

Felix trok de deur achter zich dicht, en liep langzaam op me af. Ik begon wat achterdochtig te worden, terecht bleek daarna. Het ging heel snel, hij stapte niet meer, hij vloog. En zijn mond gleed razendsnel langs mijn nek. Het begon te branden, te prikken. Ik had de tijd niet om te vragen wat dit alles te betekenen had. Mijn ogen vielen langzaam dicht, als een licht dat uitgedoofd word in de Cinema vlak voordat de film gaat starten...