How do you do that!? [1.1]

Bella's geur dringde tot diep in mijn neusgaten door. Met moeite dwong ik mezelf om op de grond te blijven zitten. Een jongen met donker blond haar staarde me boos aan. Ik slaakte een gilletje, maar na zijn waarschuwende grom deinsde ik geschrokken achteruit. De man die me in leven had gehouden stond in een oogwenk naast de jongen. 'Ben je van gedachten veranderd, meisje?' Vroeg hij, met een kalme stem. 'We willen je niet vernietigen, maar als je je niet kan beheersen, zullen we het doen.'
'Hoe kunnen jullie haar weerstaan' Wist ik eruit te brengen. 'Ik wíl haar' Mijn blik gleed naar de lange jongen die beschermd voor haar stond. Zonder het te merken staken mijn nagels dieper in de grond. Het gras zat oncomfertabel maar ik besteedde er geen aandacht aan. 'Je moet het weerstaan' Zei hij met een ernstig gezicht. 'Je moet jezelf in bedwang houden. Het kán, en het is het enige wat je op dit moment kan redden. Ik slaakte een kreuntje uit. 'Kunnen we niet beter bij haar uit de buurt blijven?' De stem van Bella dreunde als muziek in mijn oren. Ik moest moeite doen om mezelf in bedwang te houden. Achter me hoorde ik voetstappen van 5 personen maar ik wendde mijn blik niet van haar af. Ik rilde nog steeds. Niet door de kou, waar ik helemaal geen last van had, maar haar geur. Dit was het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. 'Hmm..' Prevelde een vrouwen stem.
'Welkom Jane' De stem van jongen die nog steeds voor Bella stond was op een afstandelijke manier toch beleefd. Ik hoefde mijn hoofd niet om te draaien om te kunnen volgen wat er gebeurde. De vrouw liep voorop. Ik liet mijn hoofd in mijn handen zakken. Ik wou dit niet zien 'Ik begrijp het niet.' Ik voelde de blik van de vrouw in mijn rug snijden. 'Ze heeft zich overgegeven' Zei de jongen. Ik hóórde zowat haar ogen naar de jongen schieten. 'Overgegeven?'
De rest van het gesprek hoorde ik niet. Nee, ik wóu het niet horen. 'Jij daar' Ik was gewend om zo geroepen te worden. Victoria deed het elke dag. 'Je naam' Jane's ogen keken mij aan. Ik werpte een dreigende blik naar haar en persste toen mijn lippen op elkaar. Ze glimlachte terug. De pijn die daarop volgde was ondraaglijk. Niet te verwoorden. Ik gilde, maar het hielp niet de pijn weg de halen. Ik wilde weg, weg van de pijn. Net toen het me bijna te veel werd hield het op. 'Je naam' Zei ze weer.
'Amy..' Wist ik eruit te brengen. Ik vervloektte haar naar de hel. Toen ze begon te glimlachen ging weer de pijn door mijn lichaam heen. Ik wou net gaan gillen maar een van de jongens hielp me. 'Ze zal je alles vertellen wat je wilt weten' Zei hij, en ik kon zijn tanden hier helemaal horen knarsen. 'Het is echt niet nodig, dat wat je nu doet.' Nu kwam de overhoring, ik wist het gewoon.