Let's Dance!

Nadat iedereen zijn lege bord weggeschoven heeft, neemt Remus me, als één van de eersten, mee naar de dansvloer.
'Ik kan echt niet dansen hoor,' werp ik hem tegenstrijdig toe. Ik had helemaal geen zin om te dansen. Laat staan als één van de eersten.
'Kom op, ik leid wel,' glimlacht Remus me toe. Door zijn glimlach bedaar ik wat. Als de muziek aangaat, precies diezelfde waar we op moesten oefenen, starten er al een paar. Remus begint twijfelend. Klaarblijkelijk neemt hij niet vaak de leiding. Gelukkig maar, want ik bak er ook niets van. Een paar keer stap ik op Remus' tenen. Pas na een paar minuten heb ik mijn evenwicht in de wankele dans gevonden.
'Zie je, je kan het wel,' lacht Remus. Ik werp hem een grijnsje toe. Af en toe speur ik het publiek, de leerlingen die niet durven of over hun nek zullen gaan zodra ze opstaan, voor Severus. Eindelijk heb ik hem gevonden. Stilletjes in een hoekje loert hij naar mij, Remus, Lily en James. Een blik voel walging kruist de mijne. Demonstratief draai ik mijn hoofd weg. Veel zin heb ik daar nu niet in. De laatste maanden heb ik hem niet gezien, en dat heeft me goed gedaan. Af en toe nog wel wat problemen met Professor Slughorn. Omdat ik geen bijles meer krijg dalen mijn cijfers. Veel kan het me niet schelen. Morgenochtend vroeg ga ik weg. Alleen afscheid nement van James, Sirius, Peter en Remus. Dawn, Paris en Sarah zeg ik niets. Dan kunnen zij zich ook geen zorgen maken. Hopelijk.