Long journey

Van een afstand werden ze nagekeken. “dus… ze komen naar mijn huis hè?” hij keek omhoog naar de lucht. “goed gedaan Minoru.” In zijn hand landde een veertje dat van een vogel af was gevallen. “ik zie je in de winter. Veel succes, Riko.” Hij opende zijn hand, en de wind nam het veertje mee. Toen het vlak voor Riko langs waaide, draaide Riko zich om. Ze moest haar hand tegen het licht houden, maar ze zag niemand meer staan. Degene die haar had bekeken was weg. Riko wist niet, dat hij haar nog steeds bekeek. “Riko, ik zie je later.”