#2
Greasy draaide in de pot met haar hand en nam er zo snel mogelijk het eerste het beste blaadje papier uit.
Ze opende voorzichtig het stukje papier. Haar mondhoeken gingen onrustig naar omhoog. Weer zo'n plastieken glimlach..
Om even iets te verduidelijken; ik maak gewoon mijn eigen versie van The Hunger Games. Ik ga hier en daar wel wat namen gebruiken van het echte boek, en soms ook het personage gebruiken maar ik denk dat ik vanaf nu als ik een personage gebruik van de echte boeken ik ze een andere karakter trek zal geven of andere kleren enz. Bedankt voor jullie andacht, reactie's en andere!
Alexander Evergeen!
Alle hoofden draaiden naar Alexander Evergreen.
Alexander Evergeen! herhaalde Greasy.
Een gespierde jonge man van ongeveer 16 jaar oud stapte met het hoofd naar beneden gericht naar voor.
Zijn bruine haren lagen helemaal in de war door het briesje di eplots opstak.
Toen hij het podium opkwam keek hij mij aan. Ik kon niets anders dan hem ook aankijken.
Hij had lichtblauwe ogen en een opvallend sproetje net naast zijn neus.
Ziezo! Mag ik een daverend applaus voor onze 2 "winnaars"?!
Greasy nam onze handen en stak die omhoog. Net alsof we al gewonnen waren..
Een paar wachters namen ons bij de hand en liepen met ons naar een kamer. Niet al te groot. We hoorden de deur op slot gaan.
Daar zaten we dan.. Met z'n tweeën..
Moedig van jou. begon Alexander Evergreen na 5 minuten stilte.
Ik zweeg en bleef versteent naar de openhaard kijken. Wat zou er ons te wachten staan?! Wat zou er gebeuren als ik niet meer terug kwam.. Wie zou dan voor Nina zorgen?
Had ik maar een antwoord op deze vragen..
Ik zou het nooit gedurfd hebben. probeerde Alexander nogmaals.
Steeds bleef ik kijken naar de openhaard hoe het vuur vrolijk danste.
Was dat meisje jou zusje? Alexander was duidelijk geen opgever. Kon handig zijn, hoopte ik.
Maar na 3 keer vond hij het wel genoeg. Hij nam een kruk en ging naast me zitten meekijken naar de openhaard.
Eigenlijk was het best wel zielig om hem daar te zien zitten..
Ze heet Nina. Nina Grayson.
Alexander was blij en opgelucht dat ik iets zei.
Mooie naam. Mijn kleine broertje heet Robin.
Ik gaf hem een glimlachende blik.
Weer brak er een stilte aan die eigenlijk niet langer duurde dan een aantal minuten.
Ben je bang? vroeg Alexander.
Nee.
Ik ook niet.
Alexander probeerde wellicht hem stoer voor te doen. Dat was te horen aan zijn stem.
Je mag mij Alex noemen.
Mijn naam is Emma. Iedereen zegt Em.
Em..
Alex lachte.
Ik vond het eigenlijk niet zo gepast om te lachen maar dat was op dit moment het enige leuke wat we konden doen om ons bezig te houden.
Plots werd ons gesprek verstoord door een sleutel die het slot omdraaide..
Reageer (1)
door..
1 decennium geleden