I Cry In The Middle Of The Night [TC]

|Heavily Broken|



“Bill, waar ben je?” Vraag ik zacht,maar ik weet dat hij niet zal antwoorden.
“Kom Terug..” Alles wat ik hoor is de Stille ruisen van de Wind.Ik trek mijn Knieen op en wikkel mijn armen om mijn benen. Mijn ogen staren in de lege duisternis van de nacht. Ik vraag me af of Bill ooit denkt aan mij. Het is al zo Lang..

We liepen langs het strand samen, na een geweldige avond met een paar meisjes. Wij zwijgen, luisterend naar de golven en de wind, met een speciale sfeer. Ik heb geprobeerd om te zoeken naar een leuke meid om mee met mij naar huis te nemen vanavond. Toen ik Bill wilde toestoten. Besefte hij en keek verstrooid naar de Grond.
Ik vroeg hem niks, omdat er niks speciaals te merken was. We bleven lopen en zeiden niks.

Ik ga met mijn hand door het koude zand en probeerde te herringeren hoe we daar liepen, tesamen. Voor een Moment, dacht ik. Dat onze Voetstappen vervaagden. Maar dan besefte ik, dat het al te lang geleden is, te lang om de Voetstappen terug te vinden.

Eindelijk was het Bill die mij een stootje gaf.
“kan we eventjes zitten? K'ben Moe.” Ik haalde mijn schouders op en liep achter hem in de Duinen. Ik Ging naast hem zitten. En bekeek mijn Broer geniepig. Ik merk dat hij iets wilde vertellen, en voelde mij er niet comfertabel in.
“Tom?” Begon hij. Ik keek naar zijn gezicht, maar wende zijn ogen af.
“Ja?” Nu vind zijn ogen de Mijne en kijkt niet weg.
“Kan ik jou vertrouwen?” Ik knikte, en kijk hem verbaast aan. Hij weet dat hij me alles kan vertellen. Het bleef een Tijdje stil, hij is opzoek naar de Juiste woorden.
“Heb je ooit gevoelt.. om niet normaal te zijn?”
Ik grinnikte, maar Bill kijkt behoorlijk ernstig. “Nou nee” beantwoord ik zonder te liegen.
“Heb je je nooit anders gevoelt?” Ik haalde mijn schouders op,schudde mijn hoofd.
“Betwijfeld waneer..” Bill Slikte. “Dat je echt een Jongen moet zijn?” Ik keek naar hem en Fronste,Blijkbaar had hij het over zichzelf. “Nee, Niet echt. Waarom?”
Bill trok een mes van het Gras uit de grond en laat de bladeren door zijn Vingers glijden. “Gewoon omdat we tweelingen zijn.Ik dacht,Misschien voel je het zelfde.”
Ik wil zelf niet rond te pot draaien en vroeg het hem meteen “Probeer je mij te vertellen dat je Homo Bent?” Zijn gezicht bevroor en schrok, van mijn directie. Ik keek naar hem en wacht op een antwoord.
Na een paar minuten, knikt hij heel zachtjes bijna onzichtbaar. Ik keek geschrokken voor me uit, niet gedacht van deze bekentenis. Eerlijk gezegt, heb ik dit niet verwacht.
Misschien diep in mijn binnenste had ik het een beetje door. Maar heb er nooit echt aan gedacht.

Toen Bill me dit vertelde. Is mijn beeld helemaal veranderd in hem.
Op dat moment haalde ik mijn schouders op, deed alsof het mij niet kon schelen. Dat hij maar gelukkig kon zijn.
Het was hier, op deze plek. Dat hij alles tegen me vertelde. Als ik er aan denk, word ik er meer en meer misselijk van.

Dagen gingen voorbij.
Ik probeerde te denken hoe is, mijn Broer met een Jongen. Ik kan het niet, mijn broer die jongens leuk vind. Het was walgelijk.
Zelf was ik geschokt van mijn eigen gedachten, ik dacht dat ik zijn geaardheid heb aanvaard.
Maar hij kwam veel te dichtbij..
Ik werd gek. Niet omdat hij van jongens hield. Maar hij deed zo..Nichterig.
Op een dag.
Bekeek ik hem in zijn kamer. Ik werd er geïrriteerd van, van zijn uiterlijk. Ik stond op, liep naar hem en vertelde wat ik dacht.

Bill stond voor de Spiegel, deed zijn ogen Zwart met zijn Eyeliner.
Ik leg mijn hand op zijn schouder en duwde hem ruw naar achter. 'Au!' Riep hij, door de Eyeliner dat in zijn oog prikt.
“Bill, je loopt rond als een Vrouw” Zeg ik bot. Ik kijk naar zijn gelakte nagels, zijn glanzende lippen en zijn gesminkte ogen.
Hij fronste zijn wenkbrauwen en keek in de spiegel. “Dus? ik voel me goed zo” zei hij kalm.
“Maar kan het een beetje Minder?!” Riep ik kwaad en pakt zijn armbanden.
“Tom, ik hou van deze look. En ik beslis zelf wat ik doe.”
Ik loop weg. Maar vroeg me af, waarom het mij zo kon schelen.
Misschien is het dat hij dan wel een Heel Mooi Meisje was..

Natuurlijk was het een gevolg van dat. Ik kon het niet aan dat mijn Broer het Mooiste Meisje was dat ik ooit had gezien. Hij was een Jongen! en ik Hate hem, omdat hij zo Mooi is. Verdacht keek ik naar zijn Handtassen, zijn Haar dat langer is. Zijn Houding dat steeds Vrouwelijker werd. Zijn goddelijke Stem.
Hij merkte het niet, dat hij nog steeds dacht dat ik hem gelukkig wil zien. Op een Dag vroeg hij me terug te gaan. Op de Plek waar ik nu zit.

We zitten naast elkaar opnieuw, op deze plek. Hij schuifelde zijn voeten een beetje, voordat ik besefte wat er gaande was, nam hij mijn hand. Ik dacht er niet aan, dat het een Jongen is dat me bekijkt.
Hij ging met zijn gezicht dichter bij de mijne en sloot zijn ogen. Paniek, met mijn ogen zoek ik hulp. Maar ik weet dat we alleen zijn.
Voor een even voel ik zijn lippen op de mijne. Ik sluit mijn mond. Hij Stopte en keek glimlachend.
Ik zag zijn gelukkig gezicht, maar zelf voelde ik een steek in mijn maag.
Nooit aan gedacht over een jongen. Ik heb een onaangenaam gevoel, dat ik het misschien al wist.

Ik sluit mijn ogen, ik voel nog steeds zijn lippen op de mijne. Het is walgelijk zoiets. Een jongen kust mij, het voelt gebruikt.
Maar nu, wil ik er alles voor geven, om dit terug te voelen. Om hem hier bij me te voelen.

Geschrokken trek ik mijn hand los, verschuif mij van hem weg terwijl ik hem bekeek. Ik zag verbazing en teleurstelling in zijn ogen. “Wat?” Fluisterd hij zachtjes.
Mijn gedachten zijn leeg en ik voel Haat in me opborrelen. “Je..Bent..Homo!” Riep ik Terwijl ik opstond en de zand af mijn broek veegde.
Bill keek me verbaast aan, en staat ook op. Hij steekt zijn hand naar me uit. Maar ik duwde hem op de grond. Ik wilde hem Stampen,Bijten,Alles wat pijn doet. Razend riep ik dat hij weg moet, maar hij bleef op de zelfde plek staan. Hij dacht dat ik het niet meende, en kwam beetje dichterbij.
Ik voelde mij gebruikt, en wilde afstand. Woedend sla ik hem in het gezicht.
Bill sloot zijn ogen en legde zijn hand op de zere plek.
“Verdomme Bill! Het is je recht niet om mij aan te raken en te bekijken of bij me te zijn!”
Triest kijkt hij naar zijn voeten. Ik wil me niet schuldig voelen, omdat ik mijn Broer heb geslagen. Ruw veeg ik mijn mond met mijn Mouw af, en spuw in het zand. Ik wil hem zoveel Pijn doen.
“Oke, ik ga nu te ver..” zei ik onzichtbaar. Bill keek op,kwam een beetje dichterbij. Ik doe mijn armen voor hem open. Dankbaar komt hij dichterbij.
Op het moment was hij dicht genoeg, ik nam zijn polsen en duw mijn nagels zo diep in zijn huid, zodat het pijn doet.
Ik wacht voor een Seconde en Schop hem op een plek dat het meeste pijn doet. Bill kreunt van de pijn en viel op de grond.
Nog steeds had ik geen Medelijden met hem.
Ik Spuw in zijn Haar, en schop zand in zijn gezicht. “Ga weg Vuile Homo!”
Bill kruipt vooruit gebroken. Achter een paar Meters, stond hij op.
Loopt weg zonder mij nog 1blik aan te kijken.

Ik voelde zoveel haat voor hem, Ik wilde hem weg. Dat hij verdween uit mijn leven.
En dat deed hij.. Hij Ging,Voorgoed.
Toen ik thuiskwam,zag ik met moeder huilen. Bill had al zijn Spullen genomen en is vertrokken.
'Wat heb je gedaan?' Vroeg ze snikkend. Ik haalde mijn schouders op. Liep naar boven en liet me vallen op mijn bed. Ik voelde me zo Sterk,zo machtig. Het was een Geweldig gevoel.
Ik dacht aan hem, maar ik miste hem niet. Jongens moet verliefd worden op Meisjes. Ik was daar zeker van, en al derest is verkeerd.
Het kon gewoon geen andere manier.
Maar dan, vond ik deze foto.
Ik keek er Uren naar, liggend op mijn bed.
Mijn Broer en ik, Bill en Ik, Beste Vrienden.
“Bill en Tom voor altijd” nadien voelde ik mij zo machteloos, en heb spijt wat ik gedaan had.

Ik weet niet waar hij is, hij kan overal zijn..
Misschien heeft hij helemaal geen Thuis. Ik besef dat hij helemaal niemand heeft.
Hij was niet anders. Ik bekeek hem zo. Ik maakte een Grote Fout.
-

5Jaar geleden, precies 5Jaar.
De dag dat ik hem volgde met mijn ogen, Toen hij Huilend weg ging.
Het was hier. De plek waar ik Hem vernederde,Kwetste en Pijn gedaan heb.
Maar..Ik mis hem. Altijd heb ik hem gemist, maar hield het verborgen.
Neen, het was geen Goed gevoel om hem te verslaan. Het was mijn eigen onmacht,onzekerheid, omdat ik dacht dat hij te Mooi was.
Misschien was ik jaloers,omdat hij in staat was te bekennen. En ik niet.
Ja- Ik was verliefd op hem. Maar ik ontkende dit.
Ik deed hem Pijn, om te laten zorgen dat hij het niet wist.
Ik ontkende het... Verborg het. Om mezelf beter te voelen, om hem pijn te doen.
Hoe kon ik? Waarom was ik zo gemeen?
Onmenselijk, Dat is het enige woord wat ik mijn Broer heb aangedaan. Het was Walgelijk van mezelf.
Waar is hij nu? Wilt hij me ooit nog terug zien? Zou hij het me vergeven?
Ik leg mijn hoofd op mijn armen en huil. Tranen voor Bill, Tranen van Pijn dat ik hem aangebracht heb. Zoveel Geheimen, om hem hier bij me te hebben, om hem te zien.
Ik wil niet meer zonder hem leven, ik haat het om mezelf te blijven voorliegen..
Hij was Eerlijk, hij weet hoe dit voelt.

“Ik Mis je Bill” Fluister ik.
Het blijft stil.
“Ik mis je ook,Tom” Hoor ik Bill zachte stem in de wind. Hij zit naast me, legt zijn armen rond mijn schouders.
Hij kreeg het zelfde Idee om terug te keren op deze plek Vandaag. Hij moest een tijdje achter mij gestaan hebben.
Ik Huil, terwijl hij woorden zachtjes in mijn oren fluisterd. Ik kijk op, Zie zijn vertrouwd gezicht. Maar hij is anders.
Geen Make-Up meer, Kort Haar..
“Ik ben veranderd Tom” Zegt hij, als hij me ziet kijken.
“Het spijt me zo Bill..Ik wil niet meer Leven Zonder Je” Fluister ik zachtjes.
Ik leg zijn Hoofd zachtjes op mijn Benen. Streel door zijn Haren.
Proberend de Geestelijke wonden te genezen wat ik veroozaakt heb.

In stilte liggen wij in het Zand.
Luisterend naar de Golven.