I carry on thru' stormy skies

Gespannen lig ik al uren naar allerlei dingen te staren. Dan weer naar het plafond, daarna naar het piepende apparaat en dan weer naar iemand die mijn kamer even in- en uitloopt. Ik begin een hekel te krijgen aan de mensen hier. Keer op keer kijk ik hen recht in de ogen en toch negeren ze me. Ik kan mezelf nog steeds niet bewegen. En toch zijn mijn ogen open want ik kan zien. Ik kan waarnemen. Ook mijn neus werkt want ik kan geuren herkennen. Ik snap dit echt niet. Ik kan zoveel en toch kan ik niets. Ik kan mijn arm niet opheffen. Ik kan niet met mijn been stampen. Ik kan niet eens recht zitten. Ik haat dit. Ik kan niet wachten tot er een dokter of verpleegster komt die wel inziet dat ik klaarwakker ben. Ik voel me ongewild en alleen.

De deur gaat zachtjes open. Alsof iemand bang is om mij wakker te maken. Een jong gezichtje piept even de kamer binnen. Als ze me ziet liggen, huppelt ze binnen en doet ze de deur achter zich dicht. Ze blijft bij de deur staan en neemt de kamer in zich op. Nog steeds de kamer verkennend, loopt ze richting mijn bed. Zover ik mijn ogen naar opzij kan richten, neem ik haar in me op. Het is een vrouw van ongeveer mijn leeftijd. Ik schat haar rond de 21. Ze heeft mooi lang bruin haar. Een klein wipneusje, maar haar bruine ogen staan perfect in haar gezicht. Ze legt haar handen op de ijzeren baar van mijn bed. En dan zijn haar ogen gericht op mij. Als je zoiets ziet in de films blijkt het altijd een bezeten iemand of een vampier of een zombie te zijn. Maar deze ogen stonden verre van kwaad. Ze stonden begripvol. Alsof ze wist wat ik doormaakte.

“Ga eens recht zitten,” beveelt ze me vriendelijk. Ik kijk haar recht in de ogen aan. Ze ziet me wel in tegenstelling tot iedereen die hier de afgelopen tijd is geweest. Ik snap alleen niet wat ze bedoeld. Ik kan helemaal niet rechtzitten. Mijn lichaam lijkt verlamd te zijn.
“Ik ga hier niet eeuwig blijven staan. Kom, zet je recht. Ik weet dat je het kan. Ik zat ook eens in deze positie.” Ze zegt het heel vriendelijk, maar haar woorden hebben een lichtelijk bevelende ondertoon. Ik kan niets anders doen dan stomverbaasd naar haar te kijken. Haar informatie was veel om te verwerken. Hoezo kan ik rechtzitten? Ik kan me niet bewegen. Hoe kan zij dan weten dat ik me recht kan zetten? En het dringt pas een seconde later tot me door dat ze ook zei dat ze ook eens in deze positie zat. Ik ben helemaal in de war. Wie is dit meisje?