Vragen, vragen en nog eens... VRAGEN!

Gelukkig kan ik uitstappen voordat Sarah verder kan vragen. Vrijwel meteen loop ik naar het kasteel. Dawn, Paris en Sarah lopen gewillig achter me aan. 'Waar is Remus eigenlijk?' ondervraagt Paris me. '
'Geen idee.'
'Vind je hem leuk?'
'Misschien.'
'Hoe vroeg hij je.'
'Ik vroeg hem.'
'Echt?!'
'Ja.'
Geërgerd kijk ik Paris' kant op. Ze kijkt me schuldig aan. 'Sorry,' mompelt ze bijna onverstaanbaar. 'Kom we gaan eten, ik heb honger!' kapt Sarah het gesprek af, en ze sleurt ons mee. Ik knik instemmend. Bedankt Sarah denk ik. Je hebt me gered. Samen met mijn vriendinnen hobbel ik naar de Great Hall. We komen als één van de laatste aan, maar daar merken we bijna niets van. Dawn, Paris en Sarah vertellen me alles over de treinreis. Luid kwebbelend gaan we zitten. We verstaan niets van de preek die we elk jaar, na de kerstvakantie, krijgen maar praten gewoon door. Sommige Ravenclawers kijken geïrriteerd naar ons om. Maar veel trek ik me er niet van aan.