De Ontdekking van een vriendin.

Lieke Part of View
Ik kijk naar de brief in mijn handen. Wat mis ik thuis, als Harry om me heen is, of de andere jongens valt het nog wel mee. Maar zodra ik alleen ben. Ik leg hem op het bureautje en ga in mijn koffer op zoek naar de enveloppes en de postzegels. Ook die leg ik op het bureautje. Van buiten klinkt weer een enorm geschreeuw. Zelfs nu de jongens er niet zijn, staan er een hele koppel meisjes. Ik kijk door het raam naar buiten, ze hadden spandoeken. Ik zucht zachtjes en leg mijn wang tegen het koele raam. Helemaal aan de rand van de stad, heel in de verte, zie ik wat bomen staan. Wat zou ik daar graag heen gaan. Even door het bos lopen, even iets wat ik ken en begrijp. Mijn blik glijd over de rest van de stad. Overal rijden auto’s en lopen mensen over de staat.
Verbaast kijk ik op als er op de deur geklopt word. De jongens kunnen nog helemaal niet terug zijn, zie ik als ik op mijn horloge kijk. Snel sta ik op en open de deur. “Hee! Ik ben Eleanor.” Ze steek haar hand uit. Ik pak hem aan en schud hem. “Het vriendinnetje van Louis.” Verduidelijkt ze, als ik haar aan zit te kijken. “Ow, oké. Ehm kom binnen.” Ik doe de deur verder open en laat haar binnen. “Zo, dus jij en Harry hé..” “Ik en Harry wat?” “Jullie zijn toch ook een stel?” Verbaast keek ik haar aan. “Nee.” “Ow, ik dacht… Hij heeft jou mee genomen toch, dat zegt toch iets.” “Ehm..” Ik wist geen woord uit te brengen. Ze laat zich op het bed vallen en kijkt me aan. “Sorry, ik overval je nog al geloof ik. Met mijn geklets en zo. Maar ik heb net bijna 5 uur gereisd, helemaal alleen. Dus ik moet even praten.” Ik lach zachtjes. “Harry heeft me niet meegenomen omdat hij me leuk vind. Maar om me de wereld te laten zien.” Ze grinnikt. “Is dat niet hetzelfde.” Ik pak de brief naar mijn moeders en geef hem aan haar. Misschien als je dit leest begrijp je het beter.”
Een beetje zenuwachtig kijk ik uit het raam. Eleanors ogen vliegen over de regels en daarna kijkt ze me aan. “Ik ben blij dat jij er ben. Blijf je een poosje?” Ze knikt. “Ja, iets minder dan een week. Dus als ik het goed begrijp ben je opgegroeid afgeschermd van deze wereld?” Ik knik en voel hoe mijn wangen rood kleuren. “Daar hoef je, je niet voor te schamen hoor. Nu begrijp ik ook waarom Harry je meegenomen heeft. Maar, nog steeds denk ik dat hij je leuk vind. En Louis denkt dat ook.” “Hij was de eerste jongen die ik ooit gezien had.” Eleanor lacht zachtjes. “Kom, ik neem je mee de stad in. Dan kunnen we de brief posten. En dan zal ik je stapje voor stapje leren hoe een stad in elkaar zit en hoe je zorgt dat je niet verdwaald. Tenminste.” Ze stopt de brief in de enveloppe. “Als je wilt.” “Ja heel graag!” Ik hoor zelf de opluchting in mijn stem. Eindelijk iemand die tijd voor me heeft en me kan helpen. Het nare gevoel in mijn onderbuik ebt langzaam weg.