4.

Voetstappen kwamen dichterbij, steeds dichterbij. Mijn handen waren klam van het zweet en ik voelde me misselijk. Dit kon toch niet waar zijn? Waarom kozen ze altijd mij uit? Toen de voetstappen zo'n vier meter van mij verwijderd waren, stokte mijn adem in mijn keel. Blijf staan, alsjeblieft! De voetstappen stopte, en een tijdje bleef het stil. Toen klonk er een bekende stem. 'Jane?' Verward kwam ik een stukje omhoog, zodat ik over de bank kon gluren. Recht voor mijn neus stond mijn moeder. Ze keek verbaast om zich heen. Ik kwam achter de bank vandaan en grinnikte. Wat ben ik toch een angsthaas.
'Wat deed jij nou weer achter de bank?' vroeg mijn moeder, nogsteeds verbaasd. Ik grinnikte, en begon te praten: 'Ik kwam thuis vanuit school en zocht jou, maar ik kon je niet vinden. Ik liep weer naar beneden, totdat ik boven voetstappen hoorde. Meteen dacht ik dat 'de vijanden' me kwamen halen. Dus verstopte ik mij achter de bank, tot jij me riep.' Toen ik het vertelde, hoorde ik pas hoe dom dit klonk. Ik was bang voor iets dat niemand in jaren had gezien. Ik begon hard te lachen, en ook mijn moeder deed mee.
'Laten we wat gaan drinken, dat heb je vast nog niet gedaan.' Glimlachte mijn moeder, en lachend liep ik met haar mee. Nogsteeds vond ik mezelf zó dom. 'Ijsthee?' vroeg mam. 'Ja, graag.' grinnikte ik, en ik schoof aan.
Tien minuten nadat ik wat had gedronken met mijn moeder, ging de telefoon. Ik nam op.
'Hallo, met Jane West.' Een tijdje hoorde ik niks. Bijna wilde ik ophangen, tot ik opeens een stem hoorde.
'Over drie weken is het zover. Maak je klaar, anders zul je het niet halen.' Voordat ik kon antwoorden, werd de hoorn erop gegooid. Een piep-toon klonk door de telefoon. Nu legde ook ik de hoorn erop, en verbijsterd bleef ik staan. Wie was dat, en wat bedoelde hij?