3.

Met een zucht parkeer in mijn fiets in onze garage. Er vliegen verschillende gedachten door mijn hoofd; wanhopige, maar ook met hoop. De hoop dat alles goed komt, dat er iemand zou komen die alles op zou lossen. Zodat we dit allemaal weer konden vergeten.
De wanhopige, omdat die iemand niet bestond. Het was onmogelijk om 'de vijanden' te verslaan. 'De vijanden', hoe wij ze altijd noemden, hadden eigenlijk een andere naam. Maar niemand praatte erover en niemand wílde er überhaubt over praten. Alleen de gedachten aan hun waren al angstaanjagend genoeg.
Ik trek de voordeur open en kijk om me heen. 'Mam, ik ben thuis!' Mijn stem schalt door het, voor mijn gevoel, lege huis. Geen reactie. Ik hang mijn jas op, leg mijn schooltas op de grond en loop een stuk verder het huis in. 'Mam?' vraag ik. Alweer geen reactie. Meteen denk ik aan het ergste: 'de vijanden' hebben hun eerste slag geslagen. Als voorteken, als waarschuwing en als marteling voor de mensen. Iedereen zou doodsbang worden, niet meer alleen thuis durven te zijn en het huis niet meer uit kunnen komen. Ik kreeg een brok in mijn keel. Het zou toch niet echt waar zijn..? Als een panisch kind rende ik door het huis, zoekend in elke kamer, behalve één; mijn ouders hun slaapkamer. Die was namelijk altijd op slot. Waarom weet ik ook niet, en mijn broertje, Jochem, ook niet.
Nadat ik alle kamers ben afgegaan, heb ik haar nogsteeds niet gevonden. Ondertussen staan de tranen al in mijn ogen. Vanochtend was het laatste moment in mijn leven dat ik haar gezien heb..
Opeens hoor ik gekraak vanuit boven. Verschrikt kijk ik omhoog, waar ik duidelijk voetstappen hoor. Angst bekruipt me, en ik krijg een koude rilling. 'De vijanden' zijn in mijn huis, ik ga dood. Nooit meer zal ik iemand zien, ook April niet. Door een stom meningsverschil was ik boos op haar. Nu zou ik het haar zo vergeven, zolang ik maar niet dood ging. Mijn knieën knikte toen ik me achter de bank verstopte, in de hoop dat ik niet gevonden werd. Terwijl ik de voetstappen steeds dichterbij hoorde komen, flitste er allerlei gedachten door mijn hoofd. Snel deed ik een schietgebedje, en wachtte af op wat er komen zou.