017

Jullie hadden misschien wel 20 minuten zo onderweg geweest en toen kwam je uit op een klein schattig huisje. jij: waar ben ik? Jacob: bij Sam en Emily. Hij deed de deur open en zette je neer in een stoel. Vrouw: Sam is onderweg dus… ow. Jacob: Emily dit is Kira. Je kreeg een warme glimlach van haar en zag toen pas duidelijk haar gezicht. Een groot litteken op haar gezicht. Je durfde er niet naar te vragen en keek meteen ergens anders naar, je wou haar niet kwetsen. Ze zette een groot bord vol met muffins neer. Emily: pak er maar snel één want als de jongens komen, heb je geen kans. Je pakte een muffin en beet erin. jij: hmmm, ze zijn lekker. Waardoor Emily een grote glimlach op haar gezicht kreeg. Je verschoot toen je opeens de rest zag binnenkomen en meteen waren alle ogen op jou gericht behalve van een meisje. Ze leek zich wel te irriteren aan jou aanwezigheid hier. Je voelde je ongemakkelijk worden en Jacob kreeg dat door. Jacob: oh ja, ehm jongens dit is Kira. Je hoorde het meisje grommen. Jacob: en Leah. Je had het gevoel dat jullie geen vriendinnen zouden worden. De jongens stelden zichzelf voor en je zag Sam jou doordringend aankijken. Sam: wat heb je juist gezien? Je begon te vertellen over die vrouw dat je zag maar je vertelde niet dat ze uit was op wraak. De jongens leken nu al overstuur en nog steeds snapte je er niets van. jij: wat is er aan de hand? Jacob: we vertellen het je vanavond wel, bij het kampvuur. Je knikte. Je zag daarna Jacob zijn gsm vastpakken en naar buiten gaan. Je kreeg een eenzaam gevoel.