Hoofdstuk 9

Een zacht geluid van een zaag dringt tot me door, maar aangezien dat Cato wel zal zijn die snurkt – wat hij de vorige nacht ook al deed – schenk ik er niet veel aandacht aan.

Een plof die gevolgd wordt door enorm hard gezoem. Ik schiet overeind en zie overal kleine beestjes vliegen. Op het moment dat ik een stekende pijn voel schiet er iets door mijn hoofd: Bloedzoekers!
Bloedzoekers zijn genetisch gemanipuleerde wespen die tijdens de opstand vierenzeventig jaar geleden zijn ingezet tegen de rebellen. De steken van de bloedzoekers veroorzaken hevige pijn en verschrikkelijke hallucinaties, als je er tenminste niet dood aan gaat.

Katniss heeft het nest op ons gegooid, bedenk ik me, maar ik weet het niet zeker. Aangezien ik nu al drie keer ben gestoken kan ik niet meer helder nadenken.
In mijn wazige zicht zie ik de andere Beroeps wegrennen. Waarschijnlijk richting het meer.
Ik wil achter ze aan lopen, maar mijn benen doen het niet meer. Ik struikel en val op de grond, waar de hallucinaties zich meester van me beginnen te maken.


“Pearl! Kijk uit!” schreeuw ik. Maar ik ben te laat. Het mes vliegt recht op mijn zus af. Kan niet missen. En dan… steekt het in haar rug, en valt mijn grote, dappere, lieve zus levenloos op de grond.
Ik ben haar weer kwijt. Voor de zoveelste keer. Voor de zoveelste keer vermoord met een mes in haar rug.Of… steekt er ook iets in mijn rug? Ja… ik voel een helse pijn. De zon explodeert in miljoenen sterren en laat ze dansen voor mijn ogen.
Ze tasten mijn ogen aan, proberen me blind te maken. Het lukt ze. Alles wordt zwart.

“Mam! Nee!” Ik probeer mijn moeder wakker te schudden, maar het is te laat.
Ik hoor iets schreeuwen, en probeer te achterhalen of ik degene was die schreeuwde of Glitter.
Glitter. Ze staat achter me, ze schreeuwt. Ik schreeuw ook. We schreeuwen samen. We schreeuwen samen om onze moeder die haar laatste adem uitblaast, in onze armen.
Ik weet niet of dit echt is of niet. Ik weet het niet. Het is niet wazig genoeg om een droom te kunnen zijn, maar het heeft iets glanzends waardoor het ook niet de realiteit kan zijn.
Overal pijnscheuten. Van verdriet? Of van iets anders?

Loop ik? Ja, ik loop. Nee. Ik loop niet. Ik kruip. Ik val in een kuil, een oneindige kuil.
Ik val…
En val…
En val…
En val…
En val…

Ik zie Tara. Of verbeeld ik het me maar? Nee, ik zie haar echt. Ik wil naar haar toe kruipen en val weer in eenzelfde kuil.
Ik val weer…
En val…
En val…
En val…
Tot ik opeens niet meer val, en met een harde klap op de bodem van de kuil terechtkom. Overal pijnscheuten. De lucht is paars… Donkerblauw… Zwart…

BOEM! Een kanonschot dringt tot me door. Was dat om mijn dood aan te geven? Nog meer pijn. Nee dus. Ik leef nog…
Wie is er dood? Wie dan? Clove? Haar heb ik niet meer gezien sinds ik achter iedereen aan wilde rennen maar mijn benen het niet meer deden. Toch? De rest ook niet… Of… Tara! Ik heb Tara nog gezien! Vlak voor de tweede kuil. Zou zij…
Glitter! Ze komt aangerend, maar een nest bloedzoekers valt ook op haar, steken haar en ze valt op de grond. Is dit echt? Ligt daar echt mijn kleine zusje dood op de grond?
Mijn vader komt aangerend. Als hij Glitter zo ziet liggen stort hij in. Hij lijkt mij niet op te merken.
“Papa!” schreeuw ik, “Papa, ik ben hier, help me!” Ik schreeuw net zolang tot ik me realiseer dat ik helemaal niet schreeuw. Er komt geen geluid uit mijn mond. Ik kan mijn mond niet eens open doen.
Mijn vader huilt. Hij legt zijn hoofd op Glitters borst en samen vervagen ze.

Glitter, Pearl en ik staan in een kring en zingen een liedje. We doen er een dansje bij. Vallen op de grond, en lachen. Dan vervagen Glitter en Pearl en blijf ik alleen achter.

Ik sta op een krukje en heb een zachtroze jurkje aan. Mijn moeder zit op een stoel achter me en ze heeft een paar naai-spelden in haar mond. Voorzichtig legt ze de laatste hand aan mijn jurk. Dan tilt ze me op en draait me lachend rond. Ze zet me neer en loopt weg.
Terwijl ze wegloopt vervaagt ook zij.

Mijn vader komt thuis uit de fabriek en legt een handvol diamanten voor me op de tafel. Hij haalt een draad uit mijn moeders naaidoos en gaat bij me aan tafel zitten. Ik begin een ketting te rijgen. Ik ben halverwege als ook mijn vader vervaagt.

Ik sta tussen een grote groep kinderen op het plein. Delilah graait in een bol vol papiertjes met namen erop. Ze pakt er een uit en leest heel duidelijk Pearls naam voor.
Dan loopt ze samen met Pearl weg.

Daarna zie ik op onze televisie het mes op Pearl afvliegen. Het raakt haar in haar rug, en ze valt dood neer. Mijn vader en Glitter die naast me zitten, vervagen. Ik ben nog steeds in ons huis, dus ik loop naar boven. Uit de slaapkamer van mijn ouders klinkt gekreun. Ik loop naar binnen en pak mijn moeders hand vast. Dan sterft ze en vervaagt ook mijn moeder weer.

Ik zit in de trein richting het Capitool en we kijken de boetes. Ik zie hoe Katniss zich aanbiedt voor Prim, en hoe Peeta wordt uitgeloot. Hoe iedereen om me heen stil wordt. En vervaagt.

De gong gaat. Iedereen rent. Ik ook. Ik zie het meisje uit District 3. Pak een pijl. Schiet haar neer. Alles om me heen vervaagt. Alleen ik en het meisje uit 3 zijn er nog. Moordenares. Dan vervaagt ook haar lichaam, met de pijl er nog in.

Cato trekt zijn zwaard.
“Nee! Niet doen!” gilt het meisje uit 8, maar ze is te laat. Cato boort zijn zwaard in haar buik en ze valt op de grond. Iedereen lacht, waarop ze weer vervagen.
Niet alweer weggaan, denk ik, blijf bij me…

Een vuurbal van links. Iedereen duikt op de grond. Tara is te laat. Haar jas brandt. Opeens zijn we bij het poeltje, maar als ik denk Katniss te zien vervaagt alles weer. Alweer…

Ik schiet. Mis. Katniss trekt de pijl uit de boom en zwaait er pesterig mee boven haar hoofd. Er rammelt iets. De pijl?


Al deze momenten schieten voor mijn netvlies door.


Ze veranderen in regen, stof en glitter…




Momenten… Ze komen allemaal samen in dit moment. Op het moment dat er een vlinder op de plek van mijn hart neerstrijkt en me meeneemt.






Ik hou van jullie…