Hoofdstuk 8

Vuur… Dat is het eerste wat er in me opkomt als er een vreemde geur mijn neus binnendringt, midden in de nacht. Ik kijk omhoog en in het maanlicht zie ik rook omhoog kringelen. Blijkbaar ben ik niet de enige die er wakker van is geworden.
“Wat gebeurt er?” klinkt de slaperige stem van Tara naast me.
“Iemand heeft een vuurtje aangestoken…” antwoord ik.
We maken de anderen wakker.
“Dat wordt slachtoffer nummer elf,” zegt Cato zodra ik hem heb vertelt wat er aan de hand is.
Zodra iedereen wakker is, lopen we het bos in, op zoek naar de vuurtjesbouwer. Cato heeft de jongen uit 3 opgedragen bij het kamp te blijven.
Na een kwartiertje lopen hebben we de persoon gevonden die zo dom is om midden in de nacht een vuurtje te maken. Het is het meisje uit 8. Bij het geluid van het zwaard dat Cato trekt merkt ze ons pas op, en met een gil draait ze zich om.
“Nee!” gilt ze, “niet doen! Alsjeblieft, vermoord me niet!” Tara schiet in een zenuwachtige lach. Clove en ik ook. Hoezo, vermoord me niet? Dit zijn wel mooi de Hongerspelen hoor! Maar voordat zij zich dat ook heeft gerealiseerd, steekt Cato zijn zwaard al in haar buik, en het meisje zakt op de grond.
“Twaalf dood, nog elf te gaan!” zegt Cato opgewonden.
“Kijk, daar verderop is een open plekje, misschien kunnen we daar gaan slapen. Om nu nog terug te gaan naar het kamp…” oppert Peeta. Ondanks dat hij niet officieel een Beroeps is, stemt iedereen in mijn zijn voorstel. Zelfs Cato.
Als iedereen ligt, zegt Wonder: “Zeg… zouden we nu niet eigenlijk een kanonschot hebben moeten horen?”
“Ach, dat hebben we vast gemist. Ik weet waar ik haar geraakt heb!” verweert Cato zich.
“Weten jullie wat? Geef me dat mes, dan maak ik haar af en dan hebben we dat gedoe ook niet meer,” zegt Peeta. In de stilte die daarop volgt meen ik geritsel te horen uit een van de bomen. Waarschijnlijk een uil.
“Goed,” zegt Clove, en ze geeft Peeta een van haar messen. Peeta loopt weg, en even later horen we een kanonschot.
“Was ze dood?”
“Nee. Maar nu wel,” beantwoordt Peeta Cato’s vraag.

De volgende ochtend is iedereen het erover eens dat we terug moeten naar het kamp. Grote kans namelijk dat bijvoorbeeld Thresh of zelfs Katniss de jongen uit District 3 te pakken heeft gekregen, en het kamp nu onbewaakt is.
Wat niet het geval blijkt te zijn. De jongen heeft zelfs helemaal niets gezien. De dag verloopt verder ook rustig, dus we houden ons bezig met onze wapens in orde maken, uitrusten en eten. De nacht: slapen. Heel lang.

Totdat Clove opeens staat te gillen. Het is al lang en breed ochtend, maar toch rekt iedereen zich nog een keer of drie uit voor ze doorhebben waarom Clove zo staat te gillen. En dat doet ze omdat momenteel een enorme muur van vuur langs de vlakte waar wij op kamperen raast. Niet over het veld, maar aangezien het wel duidelijk is dat dit geen natuurlijke brand is maar een die door de Spelmakers is gemaakt, kunnen ze hem ook zo ons kamp in sturen. En er vuurballen mee afschieten, waar ze momenteel mee beginnen.
“Rennen!” schreeuwt Peeta, “het bos in!” Halsoverkop rennen we naar de plek die hij aanwijst, waar geen vuur lijkt te zijn. Steeds als we gesis horen dat een vuurbal aankondigd, gaan we plat op de gond liggen. Na een tijd rennen wordt de rook verstikkend. Ik trek mijn shirt, dat kletsnat is van het zweet over mijn neus. Mijn longen voelen aan alsof ze helemaal wegbranden vanbinnen. Dan begint Tara over te geven. Gesis. Iedereen gaat op de grond liggen, maar Tara is net te laat, dus scheert de vuurbal over haar rug, en zet haar jas in brand. Tara gaat door het lint. Ze springt overeind en probeert haar jas uit te trekken, waarbij haar shirt ook lichtelijk vlam vat.
“Over de grond rollen!” beveelt Peeta. Maar Tara is te verward om zijn bevel ook daadwerkelijk op te volgen. Tot Cato haar op de grond duwt en op een commanderende toon sist: “Rol, of je gaat dood, oké?” Het woord ‘dood’ lijkt wel tot haar door te dringen, en ze begint over de grond te rollen. De vlammen doven. Haar jas is helemaal verbrand, dus als we verder lopen laten we het hoopje as achter.

Na een paar uur lopen komen we bij een poeltje. Tara wil erin springen om haar rug, die nog nagloeit, te koelen. Maar zodra ze bij de rand staat worden haar ogen groot.
“Kijk eens wie we daar…” Ik ontwaar, net zoals de anderen, iemand in het poeltje. Niet zomaar iemand… Katniss Everdeen…
“We hebben haar!” roept Cato, waarop hij opgewonden begint te rennen.
“Ik vermoord haar!” Dat was Clove.
“Niet als ik haar eerst heb!” reageert Wonder.
We beginnen te rennen, lachend, omdat we haar hebben gevonden. Eindelijk! En als we haar vermoorden, kunnen we Peeta ook gewoon afmaken. Dan zijn we hem niets meer verschuldigd.

Ondertussen is Katniss ook uit het poeltje gekomen en ze heeft het op een lopen gezet. Dus rennen wij erachteraan. Tot ze in een boom begint te klimmen. Zodra wij onderaan de boom staan, zit ze al zes meter hoog.
Cato begint ook in de boom te klimmen.
“Vermoord haar, Cato,” zegt Clove grimmig.
“Kom op Cato, je kunt het,” moedig ik hem aan.
Katniss zit nu op zeker vijftien meter hoogte. Cato zit ongeveer zeven meter onder haar, met zijn zwaard tussen zijn tanden geklemd. Hij klimt al moeizamer door zijn grotere gewicht, maar als hij een tak vastpakt breekt die en Cato valt uit de boom. Op zijn rug. Even lijkt hij geen adem meer te halen, en net als ik denk dat hij dood is, staat hij vloekend op.
“Bitch! Ik krijg je wel hoor!” roept hij naar boven.
“Dat zullen we nog wel zien!” roept Katniss terug, maar ik hoor haar stem trillen.
“Laat mij maar,” zeg ik, terwijl ik een pijl uit de koker pak en hem op Katniss afschiet. Ze duikt nog net weg achter de boom. Ik vloek binnensmonds. Schiet nog een pijl af. Die komt vlakbij haar vast te zitten in de boom.
Katniss trekt te pijl los en zwaait er pesterig mee boven haar hoofd, wat iedereen alleen nog maar gefrustreerder maakt.
“Ach, laat haar toch,” zegt Peeta plotseling. Ik besef me dat hij tijdens onze moordpogingen nog geen woord heeft gezegd.
“Ze gaat toch nergens heen. Wij blijven gewoon hier. Vroeg of laat zal ze toch wel uit die boom moeten komen, en dan pakken we haar wel,” zegt hij.
Dus dat doen we.