Hoofdstuk 7

60 seconden. Zolang moeten we op deze metalen cirkels blijven staan. Stap je er eerder vanaf, word je door mijnen de lucht in geblazen. Ik voel hoe moe ik ben. Ik heb gisteravond bijna niet geslapen. Ik sliep net ongeveer drie uur toen Lorelei me wakker maakte. Van Kasjmier en Gloss hadden we gisteravond al afscheid genomen. Zij waren vanochtend al het Capitool ingegaan om sponsordeals voor ons te maken. Toen ik was gekleed in een zwart shirt, een donkerbruine broek en leren laarzen, dezelfde als alle tributen hebben, bracht Lorelei me naar het dak. Daar deed ze me nog een zwarte jas aan, die warmte vasthoudt. Toen moest ik de hovercraft in. Daar implanteerde een vrouw een volgchip in mijn arm. Want ze zouden toch eens een tribuut kwijtraken in de arena…
Eenmaal in de Startkamer, in de catacomben onder de arena, moesten we in glazen buizen gaan staan, op dit metalen voetstuk, wat langzaam naar boven bewoog. En nu sta ik hier.
Ik kijk om me heen. Voor me ligt de Hoorn Des Overvloeds met wapens, eten en rugzakken erin en eromheen. Achter de Hoorn ligt een veld vol granen. Achter mij ligt een bos. Dan bekijk ik de tributen. Een paar meter van me vandaan staat Cato, schuin tegenover mij staat Katniss, vlakbij Cato staat Peeta, en aan mijn andere kant staan Wonder en Clove. Clove gebaart met haar hoofd naar de boog bij de ingang van de Hoorn. Ik knik. Die is van mij, denk ik. Dan kijk ik naar Cato, die al in een starthouding staat, net zoals Wonder. Allebei klaar om over vijftien seconden, als de gong gaat weg te rennen, richting de Hoorn, om daar een bloedbad aan te richten. In dat bloedbad zal ik me ook moeten wagen.

Dan gaat de gong. Ik ren richting de boog en slinger hem om mijn schouder. Mijn oog valt op de jongen uit District 4, die tussen een paar dozen eten heen kruipt. Dan staat opeens de enorme jongen uit 11 voor zijn neus, met een gevaarlijk uitziend kapmes. Dreigend loopt hij op de jongen uit 4 af, die om ene Tara begint te roepen. Ik zie dat het meisje uit 4 omkijkt en op hem af begint te lopen (dan moet zij dus Tara zijn), maar het is te laat, de jongen uit 11 hakt zijn hoofd eraf. Ik wend mijn gezicht af en ren verder. Dan sta ik opeens oog in oog met het meisje uit 3. Ze heeft niets bij zich, maar elke tribuut minder is voor ons een kans meer om naar huis te kunnen. Dus grijp ik een pijl uit de koker die ik om mijn schouder heb gegooid en schiet haar neer. Moordenares, schiet het door mijn hoofd, vanaf nu ben ik een moordenares. Maar dit zijn de Hongerspelen, dus dit soort gedachten hebben totaal geen nut. Als ik omkijk zie ik dat Clove de voering van haar jas helemaal volstopt met messen. Aan de andere kant zie ik Cato inhakken op de jongen die volgens mij uit District 8 kwam. De jongen uit 6 ligt er dood naast, met een gigantische wond in zijn borst, die waarschijnlijk door het zwaard dat Cato in zijn hand heeft is veroorzaakt. Als ik om me heen kijk zie ik de twee uit 6, de jongen uit 7 en het meisje uit 10 liggen. Wonder zie ik nergens, maar hij zal aan de andere kant van de Hoorn wel op iemand in staan hakken. Of iemand op hem, wat me eigenlijk vrij onlogisch lijkt, aangezien hij een Beroeps is.

“Ik had haar bijna!” roept Clove opgewonden. “Ze stond met de jongen uit 9 om een rugzak te vechten, toen ik een mes in zijn rug gooide. Toen gooide ik een mes naar haar hoofd, maar ze was zo slim om die rugzak ervoor te houden. Dat mes ben ik nu dus wel mooi kwijt!”
“Ja, en Katniss zijn we ook kwijt. Dat is toch belangrijker? Wat kan jou dat mes nou schelen! Je hebt er zoveel!” zegt het meisje uit 4, dat inderdaad Tara blijkt te heten.
“We hadden Thresh echt bij onze groep moeten krijgen, verdomme,” vloekt Cato. “Zagen jullie hoe hij die jongen uit 4 onthoofdde? Als hij bij onze groep zat, had hij hem niet vermoord en was onze groep nog sterker!”
“Dat kan toch nog steeds?” klinkt een stem van links. Er klinkt geritsel en dan stapt Peeta uit de bosjes. Iedereen springt meteen klaar om aan te vallen.
“Ik kan jullie helpen om Katniss te zoeken,” vervolgt Peeta zijn verhaal.
“Maar ik dacht dat je…” wil Tara zeggen, maar Peeta onderbreekt haar.
“Dat was een idee van mijn mentor. Ik moest charmant zijn, goede televisie oplossen. Net zoals jullie allemaal. Dus bedacht hij dit liefdesverhaal.”
“Goed,” besluit Cato, “je mag bij onze groep, maar als we haar niet binnen een paar dagen vinden vermoorden we je alsnog!” Peeta stemt in met zijn voorstel. Dus we lopen verder en hij loopt mee.

Boem. Het kanon geeft aan dat het bloedbad bij de Hoorn eindelijk is afgelopen. Blijkbaar waren wij niet de enigste tributen die er levend zijn weggekomen. We tellen de kanonschoten. Elf doden. Over een of twee uur zullen ze foto’s van de overleden tributen in de lucht projecteren, zodat wij weten welke er zijn gestorven.
“Zeg, laten we kijken of er nog wat bij de Hoorn des Overvloeds is overgebleven en daar ons kamp opzetten,” stelt Tara voor. Iedereen, zelfs Cato vindt het een goed idee. Gelukkig zijn we niet er niet ver vandaan, dus na hooguit drie kwartier doorlopen zijn we terug bij de vlakte. En we worden niet teleurgesteld. Als we alles wat er nog over was hebben verzameld en opgestapeld, hebben we nog een berg van drie meter hoog. Clove, die het bos in is geweest om bessen te plukken, komt terug met de jongen uit District 3. “Hij beweert dat hij de mijnen naast de metalen platen kan uitgraven en reactiveren. Dus ik dacht dat hij ze dan wel weer rondom onze voedselvoorraad kan ingraven en onze bewaker kan worden. Zodra er iets fout gaat kunnen we hem toch ook zo weer vermoorden, dus het kan geen kwaad.” Dus de jongen blijft.
Terwijl hij de mijnen reactiveert en weer ingraaft zet de rest van onze groep het kamp op. Net als we klaar zijn begint het volkslied en zien we de gezichten van de overleden tributen. Het meisje uit 3, dat ik eigenhandig het neergeschoten. De jongen uit 4, die door Thresh is onthoofd. De jongen uit 5, beide tributen uit 6 en 7. De jongen uit 8, waar ik Cato op in zag hakken. De twee uit 9, waarvan de jongen door Clove is vermoord. Het meisje uit 10, waarvan Wonder beweert dat hij haar doorboord heeft met een speer. Ik heb haar dood op de grond zien liggen, maar ik weet niet meer zeker of ze een speer in haar lichaam had. Mijn hersenen zijn niet meer zo helder doordat ik moe ben. En zo te zien ben ik niet de enige.
“Misschien kunnen we maar beter gaan slapen. Morgen zijn er nog twaalf tributen die vermoord moeten worden,” zegt Clove, waarop iedereen in een slaapzak gaat liggen en in slaap valt, waarvan de mijne gevuld met nachtmerries.