Hoofdstuk 6

Deze keer is het niet Delilah die enthousiast is, maar Kasjmier. Ik ben net onder de douche uit als ze mijn kamer binnenkomt.
“Glinster, kom gauw, ze gaan jullie trainingsscores laten zien!”
Een nieuw gevoel sluipt bij me naar binnen en nestelt zicht bij de haat, verdriet en woede in mijn binnenste. Nieuwsgierigheid. Ik kleed me snel aan en loop achter Kasjmier aan naar de woonkamer. Wonder en Gloss zijn er al. Zelfs Zeno en Lorelei zijn gekomen. Net als ik naar Lorelei op de bank plof klinkt het volkslied uit de speakers van de televisie. Als het volkslied af is gelopen galmt de stem van Caesar Flickerman, die dit programma presenteert door de kamer. Hij vertelt een kort verhaal over de trainingen, en gaat dan over naar de scores.
Hier gaat het anders dan bij de sessies zelf. Nu komt van elk district eerst de score van de jongen.
“Wonder, uit District 1,” zegt Caesar, “heeft een prachtige score van… 10!”
Iedereen springt op en overspoelt Wonder met complimenten. Zodra ze Caesar mijn naam horen zeggen, gaat iedereen weer zitten.
“Glinster, uit District 1 heeft ook een prachtige score van… 9!”
Ook ik krijg een lading complimenten. Doordat iedereen helemaal opgefokt is, kan ik de rest van het programma niet volgen. Ik krijg nog net mee dat Rue, het kleine meisje uit 11 een score van 7 heeft. Blijkbaar had niemand dat verwacht, want opeens is iedereen weer stil en gaan ze allemaal zitten. Precies op tijd voor de tributen uit District 12.
“Peeta, uit District 12, heeft een score van… 8!” zegt Caesar, waardoor iedereen met grote ogen naar de televisie staart. Dat hadden ze niet verwacht. Ik ook niet, om eerlijk te zijn. Wat zou hij de spelmakers hebben laten zien?
Caesar is alweer bij “Katniss, uit District 12, met een score van… 11!” en iedereen om me heen lijkt zo ongeveer flauw te vallen.
“Zij? Een 11? Wat…” begint Wonder, maar hij komt niet meer uit zijn woorden. Hij kijkt woest. Boos springt hij op en loopt weg. Blijkbaar kan hij het niet hebben dat zo’n bitch uit 12 een hogere score heeft dan hij. Ergens snap ik dat ook wel. Hij is hier wel mooi een van de Beroeps! En ik ook! Dus ook ik sta op en loop weg.

De volgende dag mogen we uitslapen. Onze interviews zijn pas ’s avonds en we hoeven pas twee uur van tevoren naar het Correctiecentrum om weer mooi te worden gemaakt. Sommige tributen krijgen nog een halve dag interview-les van hun mentor, zoals Gloss het noemt. Maar hij en Kasjmier dachten dat dat niet nodig zou zijn. Dat ik en Wonder ons wel zouden redden.
“We overleggen een halfuur van tevoren nog wel wat voor attitude jullie krijgen,” had hij gezegd. Dus blijf ik tot twaalf uur in mijn bed leggen. Dan ga ik er echt uit, ik begin honger te krijgen.

Als ik helemaal geharst, gewassen, geëpileerd en opgemaakt ben, komt Lorelei binnen. Ze stuurt Pebbles, Ziggy en Elfie meteen weg. Dan overhandigt ze me een crèmekleurige jurk, met een strak lijfje en een tule rok tot op mijn knieën. Zodra ik die aan heb getrokken (wat best even duurt, in verband met het strakke lijfje) krijg ik eenzelfde kleur pumps. Als ik die aan heb getrokken loop ik een paar rondjes door de kamer, en met een paar aanwijzingen van Lorelei (die 24 uur per dag op die dingen rondloopt) lukt het me toch om op zulke hoge hakken te lopen.

“Nou Glinster, misschien kun je een beetje arrogant doen. Ik bedoel… je zit wel bij de Beroeps!” zegt Kasjmier. Over een kwartier beginnen de interviews, en ik moet als eerste.
“Probeer het eens! Ik zal je vragen stellen en jij moet zo arrogant mogelijk antwoorden geven. Gewoon doen alsof je jezelf helemaal geweldig vindt!” Ik stem in met dat voorstel. Het daaropvolgende kwartier stelt Kasjmier me vragen over mijn familie, mijn leven in District 1 en mijn trainingsscore. En ik geef antwoord alsof ik mezelf de geweldigste persoon op aarde vind.
Dan kondigt Caesar Flickerman me aan met “Hier een groot applaus voor… Glinster!” en ik loop het podium af met een naar mijn idee arrogante glimlach en neem plaats op de stoel tegenover Caesar.
“Dag Glinster,” zegt Caesar terwijl hij me een hand geeft. “Ben je er klaar voor?” vraagt hij.
“Ik ben helemaal klaar!” antwoord ik, waarna we nog wat beleefdheden uitwisselen. “Wauw, een 9 als trainingsscore! Wat goed!” vervolgt Caesar. Arrogant zijn, Glinster, zeg ik tegen mezelf.
“Ja, ik had ook niet minder verwacht hoor!” antwoord ik.
We praten nog even over mijn score. Dan gaat hij verder over mijn familie.
“Nou, mijn zusje Glitter lijkt op mij,” zeg ik zo trots mogelijk, “want ze is echt een schatje!”
“En je ouders?” vraagt Caesar. Autsj. Als ik het nu alleen maar over mijn vader ga hebben gaat Caesar zeker iets over mijn moeder vragen. En ik kan natuurlijk niet op een arrogante manier zeggen dat mijn moeder is overleden na een depressie. Dus antwoord ik maar: “Die zijn ook geweldig!” Caesar lacht. En lacht. En lacht. Net als het publiek. Dan opeens houdt hij op (en het publiek dus ook) en zegt: “Maar je zus, Pearl, die heeft vier jaar geleden toch mee moeten doen in de Hongerspelen?”
“Nou… ze heeft het wel tot de laatste drie geschopt hoor, Caesar!” zeg ik.
“Ja, en toen…” zegt hij. Ik wil net iets terugzeggen als er een zoemer gaat. De zoemer geeft aan dat er drie minuten om zijn. En elke tribuut wordt maar drie minuten geïnterviewd, dus Caesar pakt mijn hand en steekt hem in de lucht. Hij eindigd met “Glinster, uit District 1!” waar op het hele publiek uit zijn dak gaat, en ik met een arrogante glimlach het podium afloop.
Nu komen de zenuwen die ik voor het interview geprobeerd heb binnen te houden naar buiten, en daardoor mis ik de rest van de interviews. Ik kom pas weer uit mijn halve trance als ik merk dat iedereen ineens stil is geworden.
“Wat is er?” vraag ik aan Elfie, die naast me zit.
“Peeta…” begint ze, maar ze maakt haar zin niet af.
“Peeta uit District 12 heeft zonet bekend gemaakt dat hij al bijna zijn hele leven verliefd is op… op…” wil Zeno Elfies zin afmaken, maar het laatste woord blijft ook vastzitten in zijn keel.
Dus zegt Lorelei: “Op Katniss…”