Hoofdstuk 5

Tijdens de eerste training de volgende dag lijken Katniss en Peeta hun tijdelijke roem weer kwijt te zijn, aan de arrogante blikken van Wonder, Cato en Clove te zien.
Atala, de trainster geeft ons uitleg. We mogen vrij van onderdeel naar onderdeel gaan, maar bijvoorbeeld worstelen of zwaardvechten mag niet met een medetribuut. Daarvoor zijn speciale mensen.
Zodra Atala klaar is met uitleggen loopt Cato meteen op het zwaardvechten af, en hakt binnen tien seconden het hoofd van de vijftien poppen eraf. Clove is bezig met messenwerpen en raakt alle doelwitten. Wonder doet precies hetzelfde bij het speerwerpen. Ik loop naar het boogschietonderdeel, pak de boog en beweeg hem een paar keer in mijn hand. Dan pak ik een pijl en schiet op een van de schietschijven. Het is niet precies in het midden, maar het scheelt niet veel.
Als ik na een paar keer schieten omkijk, zie ik dat Katniss naar me kijkt. Ze denkt zeker dat ze het beter kan… Dat zullen we nog wel eens zien. Als ik je tenminste niet meteen vermoord zodra we in de arena zijn, denk ik. Maar voordat het zover is, hebben we nog vier dagen te gaan. Twee trainingsdagen, een dag voor de privésessie met de Spelmakers, waarbij we een van onze kwaliteiten aan ze moeten laten zien en we een score van 1 t/m 12 krijgen aan de hand van hoe goed we hebben gepresteerd. De laatste dag hebben we ons tributen interview net Caesar Flickerman, die al zeker veertig jaar de tributen interviewt.
Ik draai me weer om en schiet nog een keer. Bullseye. Ik kijk weer om, maar Katniss is bezig een knoop te leggen bij de knopenklas. Ik zie het nut er eerlijk gezegd niet van in. Waarom leert ze niet ook gewoon zwaardvechten of iets dergelijks? Ik denk aan haar zusje, Prim, waarvoor ze zich aanbood als tribuut. Dom mens, denk ik, leer gewoon iets waarmee je die verdomde Spelen kan winnen voor je zusje.
Een uur later is het lunchtijd. Zoals gewoonlijk gaan alle Beroeps bij elkaar aan een tafel zitten. Clove ploft op de stoel naast mij. “Mooi schot, net!”
Ik kijk haar aan. “Vind je?”
“Nee joh, tuurlijk niet, daarom zeg ik het,” zegt ze sarcastisch. Dan lacht ze naar me.
Ik lach terug. “Mijn schietkunsten zijn niets vergeleken met jou. Ik heb je zien werpen. Jij bent echt goed!”
Clove schiet in de lach. “Oefening baart kunst,” zegt ze.

De volgende dagen gaan net zo voorbij. Katniss en Peeta gaan naar de sufste en in mijn ogen meest nutteloze onderdelen van de training. Cato vermoordt nog meer poppen met zijn zwaard en Wonder met zijn speer. Clove leert me messenwerpen, maar ik blijk niet zo’n talent als zij. Ik leer haar op mijn beurt boogschieten, maar de meeste pijlen schiet ze net langs de schietschijf af. Drie keer schiet ze raak.

Dan komt de dag van onze privésessies. De tributen komen op volgorde van hun district aan de beurt. Meisjes eerst. Dat betekent dat ik als eerste moet. Een beetje zenuwachtig loop ik de trainingszaal binnen. Ik had gisteravond al besloten dat ik ging boogschieten, omdat dat het onderdeel was waar ik het beste in ben hier. Als ik binnenkom zijn de spelmakers met elkaar aan het praten, maar zodra ze me opmerken zijn de meesten stil. “Naam?” vraagt Seneca Crane, de Hoofdspelmaker.
“Glinster,” antwoord ik.
“District?” vraagt hij (wat ik overigens een stompzinnige vraag vind, aangezien we op volgorde van district moeten en ik de eerste ben, maar goed).
“Een,” zeg ik dus maar.
“Succes,” zegt Seneca.
Ik loop naar het boogschietonderdeel, pak de boog en een pijl en ga goed voor een van de schietschijven staan. Ik richt. Een schietgebedje. Dan laat ik de pijl los. Net geen bullseye, maar het scheelt niet veel. Een paar spelmakers maken goedkeurende geluidjes en knikken tevreden. Ik heb nog drie pijlen. Ik pak er nog een en richt op een van de poppen bij het zwaardvechten en schiet hem recht door zijn hart. Nu heb ik ook de aandacht van de nog kletsende spelmakers. Ik schiet nog een andere pop door zijn hoofd. Met de allerlaatste pijl schiet ik een lamp kapot, waardoor er vonken uitkomen. De meesten kijken heel tevreden, een paar niet. Ik bedenk dat zij nu waarschijnlijk een nieuwe lamp moeten kopen. Jammer voor ze. Als ze het kunnen betalen om hele arena’s te bouwen waarin de districskinderen elkaar moeten vermoorden, dan kunnen ze vast ook wel een extra lamp betalen.
“Bedankt, Glinster,” zegt Seneca Crane, “je kunt gaan.”