Deel 225

Nick Pov.

Relinde’s naam klinkt hard door de ruimte. ‘Ik wil zeggen.. Joe, ik houd van je.’ Er klinkt hard geklap en gejuich in de menigte, ook wat snikken en schreeuwen van degenen die hoopten dat het iemand anders was geweest. Ik kijk Joe’s richting op, hij straalt. Gaby komt snel dichterbij, wat is er aan de hand? Ze gooit haar armen om me heen en zoent me. This is heaven. Dan laat ze me langzaam weer los en kijkt me aan met haar prachtige ogen. Mijn mond valt open. ‘Nick, wil je de mijne zijn?’ Stomverbaasd knik ik. Ze omhelst me. Ik voel meerdere armen om ons heen slaan. Twee paar armen. Waar is het derde paar? Ik kijk over Gaby’s schouder en zie daar Joe nog steeds hard stralend staan. Hij begint van blijheid zelfs een beetje te springen. Gaby fluistert iets in mijn oor. ‘Ik houd van je.’ Ze houdt van me! De zin die me gelukkig maakt. ‘Ik houd meer van jou.’ ‘Ik houd ook van jullie!’ Zegt Kevin blij. Dan komt het derde paar armen er ook bij. ‘En ik houd van dit moment.’ Hij kijkt met trots dat Relinde van hem houdt gelukkig naar ons. ‘En van haar neem ik aan?’ Zegt Gaby blij. Ik laat haar weer los en kijk haar met een brede glimlach aan. Nu mag ik gewoon verliefd naar haar kijken, wanneer en zo lang als ik maar wil. Zij is nu mijn vriendin!

Joe Pov.

‘Hallo, Relinde? Is er iets dat je wilt zeggen? Dit zenden we live uit. Uw locatie is bekend en u wordt zo snel mogelijk opgepikt.’ ‘Ik wil zeggen.. Joe, ik houd van je.’ Relinde’s naam alleen had me al gelukkig gemaakt, deze zin maakte alles perfect en alles leek goed. Ik heb een goed leven, galmt door mijn gedachten. ‘Je had gelijk, Coco. Bedankt.’ Ik voel haar aanwezigheid. Dit zou de laatste keer dat ik haar voelde, na die vele keren hiervoor. Toen Relinde in de coma lag. Nick die met Gaby aan het zoenen is ontneemt nu even mijn aandacht. Ik begin hard te klappen en de andere twee volgen mijn voorbeeld. Dan stop ik weer en geniet van het prachtige moment. Ik ga Relinde straks weer zien. Ik hoef niets meer te zeggen om te kijken of ze van me houdt. Als ik haar weer voel en kan blijven zoenen wanneer ik maar wil is het goede gevoel voor eeuwig bij mij. Ik ga nu ook bij de anderen staan. ‘Ik houd van jullie!’ Hoor ik Kevin nog net zeggen. ‘Ik houd van dit moment.’ Zeg ik gelukkig. ‘De verbinding is verbroken en troepen zijn nu onderweg om haar op te halen en naar het ziekenhuis hier in New York te brengen. Hoe ernstig haar verwondingen zijn is nog niet bekend. Bedankt voor uw aandacht.’ De monitor toont weer reclamebeelden van daarvoor, maar zonder geluid. Door de luidsprekers die overal door het gebouw hingen klinken woorden die voor mij bedoelt zijn. ‘Wil het persoon waar mevrouw Relinde het over had zich zo snel mogelijk melden bij Loket 1, alstublieft.’ Lies laat zich ook los van de anderen en geeft me een por. ‘Ga! Ga je melden voor haar!’ Ik knik, draai me om en ren maar in een richting. Ik heb geen idee waar Loket 1 zit, maar het kan niet moeilijk zijn om te vinden anders zouden ze het niet als de vindingsplek nemen. Al snel zie ik een groot bord. ‘Loket 21’ toont het. Ik kijk een eindje verder. ‘Loket 20’ staat daar. Dan ren ik in de goede richting. Al gauw is er bijna niemand meer te bekennen. Iedereen had zich bekropt bij de monitor. ‘Loket 1’ vind ik uiteindelijk. Een paar personen in nette pakken staan te wachten voor de ‘Joe’ die ze moeten hebben. ‘Ben jij Joe?’ Ik knik en moet nog wat bijkomen van het rennen. ‘Volg mij maar.’ Hij brengt me back stage bij het bestuur. Aan een grote tafel is nog één stoel over. ‘Ga zitten.’ Ik laat me zakken op een wel erg comfortabele stoel. Het kan ook zijn dat die stoel gewoon beter voelt na die plastic stoeltjes waar we zo lang op gewacht hebben. De zo te zien belangrijkste man staat op en stelt me een aantal vragen over Relinde en haar gezondheid. Ze willen alles precies weten en een van de mensen schrijft alles zorgvuldig op. ‘Als ik nu iets mag vragen?’ Vraag ik vastbesloten. De man knikt. ‘Waar zit ze ergens? En hoe lang gaat het duren voordat ze hier is?’ ‘Ze lag dichtbij IJsland. Er bestaat dus een kans dat ze onderkoelt is geraakt tegen de tijd dat we bij haar zijn, maar we zullen haar meteen opwarmen als dat het geval is. En hoe lang het duurt voordat ze hier is hangt af van of ze bereikbaar ligt of niet. We denken zo rond de 10 uur. Ze komen met een groep helikopters naar het stukje land waar ze is, en dan komen ze hier heen.’ Ik knik. Goed nieuws. Er klinken allemaal stemmen schreeuwend buiten de deur. ‘Hallo! Wij horen bij hem! Wij zijn zijn broers en de vriendinnetjes er van! Laat ons er in!’ Ik moet moeite doen om mijn lach in te houden. ‘Meneer, horen deze mensen bij u?’ Ik knik. Lies, Gaby, Nick en Kevin vallen binnen als ze de deur open doen. ‘Joe, godzijdank. We waren benieuwd over Relinde? Is ze er al?’ De man schudt zijn hoofd. ‘Dat duurt nog een tijdje. Ga maar op een van de bedden in de volgende kamer uitrusten. Jullie moeten je voorbereiden over hoe ze er uit kan zien.’

Nutteloos.