Chapitre 32

'Hier is ze dan!' Ik hoor een baby huilen. Oh god, het is een meisje. Ik krijg een baby in mijn handen. Ze is werkelijk prachtig. Ze huilt nog steeds. Ik druk een kusje op haar voorhoofd en knuffel haar. 'Rustig maar, liefje. Mama is er al. Je bent veilig. Hoe gaat het met mijn meisje?' Een meisje, wat een luxe. Echt, na drie jongens wil je best wel eens een meisje, dat is geen overbodige luxe. Ze kalmeert. 'Je kunt de tsaar gaan halen, Yvette.' De vroedvrouw knikt en verlaat de kamer. Even later komt Sergei aanlopen. 'En, hoe gaat het met je?' Hij drukt een kus op mijn voorhoofd. 'Prima, Sergei.' De baby kreunt weer. 'Hey ventje, hoe gaat het?' zegt Sergei. 'Sergei, het is een meisje.' Hij is even stil. 'Maar dat is stiekem zelfs beter! En meisje, hoe is het? Hoe gaat het met ons? Nou, dan hebben we nu ook een tsarevna. Hoe zullen we haar noemen?' Ik haal mijn schouders op. 'Jezus, geen idee. Wat is een typische Russische meisjesnaam?' 'Wat vind je van Anna?' vraagt Sergei. 'Ja, dat is een mooie naam. En Anna, wat vind je van je naam?' Ze pruttelt een beetje, en kijkt nieuwsgierig rond. Ik merk meteen dat ze een stuk rustiger als de jongens is. De jongens bewogen meer. Ze ligt gewoon rustig in mijn armen, wat te koekeloeren. 'Lig je lekker, meisje?' Ik kan nog steeds niet geloven dat ik eindelijk een meisje heb. 'Denk je dat de jongens er klaar voor zijn?' vraagt Sergei. 'Ik denk het wel,' antwoord ik. 'Ik ga ze even halen. Ik ben zo terug.' Sergei drukt een kus op mijn voorhoofd, en verlaat de kamer. Ik ga wat comfortabeler liggen en dek haar goed in. Ze lijkt te slapen. Ik kijk nog eens goed. Ja, ze slaapt. 'Slaap maar lekker, liefje. Dat heb je wel verdiend.' De deur gaat weer open. De jongens komen binnengelopen. Viktor heeft Peter's hand vast en lijkt een beetje onzeker. 'Kom Viktor, loop door!' zegt Peter. Arme Viktor, hij wordt helemaal meegesleurd door zijn grote broer. Sergei loopt erachter. Hij houdt ze goed in de gaten. Aleksej komt als eerste aan. Hij schopt zijn schoenen uit en klimt op het bed. Peter klimt aan de andere kant op het bed en sleurt Viktor erop. 'Wat is ze lief,' zegt Peter. Aleksej knikt. 'Nu heb ik ook een zusje!' Ik moet lachen. 'Inderdaad, dat klopt.' Anna slaapt nog steeds. Nou, dat zal verder geen probleem vormen. Viktor kruipt naar me toe. 'Baby,' zegt hij. 'Ja, liefje. Dat is de baby. Vind je de baby leuk?' Hij knikt, lachend. 'Grote broer!' zegt hij enthousiast, terwijl hij naar zichzelf wijst. 'Ja, je bent nu een grote broer.' Hij klapt in zijn handjes. Anna kreunt en wordt wakker. 'Kijk eens aan, wie daar wakker wordt?' Ze knippert een paar keer en gaapt. Dan kijkt ze nieuwsgierig rond. Ze kijkt de jongens een voor een aan. 'Dat zijn je grote broers, liefje.' Ze kijkt mij weer aan. 'Ja, echt waar. Jij bent de kleinste.' Ze kijkt naar Peter. Dan naar Viktor, en dan naar Aleksej. Dan naar Sergei. 'Wat is er, meid? Grote familie, nietwaar?' Ze pruttelt weer even en gaapt. 'Ga maar lekker een dutje doen.' Haar oogjes vallen langzaam dicht. Ze valt in slaap.
Ik lig in bed, naast Sergei. 'Sergei? Ben je nog wakker?' 'Ja...' Ik ga recht zitten. 'Hoeveel kinderen wil je nog?' Ik hoor dat hij zich omdraait. 'Wat bedoel je, hoeveel kinderen wil ik nog?' 'Nou ja, gewoon. Zoals ik het zeg.' Hij kruipt naar me toe en omhelst me. 'Liefje, maak je geen zorgen. Ik denk dat we nu wel genoeg kinderen hebben, vind je ook niet?' Ik knik en kruip dicht tegen hem aan. Ik zucht en denk aan wat er de laatste tijd allemaal is gebeurd. Dat is best veel. Ik ben nu tsarina, van Rusland. Niet slecht voor een meisje uit Frankrijk, die niet eens een adelijke titel heeft. 'Waar denk je aan?' vraagt Sergei. 'Gewoon, aan de laatste voorbijgaande jaren. Er is zoveel gebeurd. Kun je geloven dat we het allemaal hebben doorstaan?' Hij grinnikt. 'Ja, we zijn nog steeds een wij. Dat kunnen niet veel koningen zeggen.' 'Zeker voor jou is het heftig geweest. Het is niet niks als je te horen krijgt dat je de zoon van een keizer bent.' Sergei knikt. 'Ja. Weet je, soms vraag ik me af of hij trots op me is.' 'Waarom zou hij niet trots op je zijn? Je bent een geweldige tsaar. De beste die ik ken.' Hij grinnikt weer. 'Nou, dat zou ik ook weer niet zeggen.' 'Je vader heeft grootse dingen gedaan, en dingen veranderd. Dat heeft ervoor gezorgd dat Rusland moderniseerde, maar de mensen moesten er wel aan wennen. Jij geeft ze die tijd. Het is tijd dat Rusland een tijd van rust en vrede ingaat, vind je ook niet?' Hij knikt. 'Ja, dat klopt. Zeg nou zelf, verdient niet iedereen het om in vrede te leven?' Ik leg mijn hoofd op zijn schouder. 'Ik houd van je, Sergei.' 'Ik ook van jou, Sophie.' Ik ga weer op mijn zij liggen en sluit mijn ogen. Ik hoor dat hij ook weer gaat liggen. Ik voel een warme arm op mijn middel rusten. 'Welterusten, liefste.' 'Welterusten, Sergei.'