Neptune of the seas, an answer for me please.

Ik verwerk tonnen leerstof. Met snoep, koffie en cola bij de hand sla ik mijn dag door. Al die rechten komen mijn strot uit. Ik schuif mijn boeken voor me uit op mijn bureau en leun naar achter op mijn stoel. Het valt tegen om van een half jaar leerstof te verwerken. Gelukkig had ik al doorheen het jaar wat gedaan anders was ik nu hopeloos verdwaald tussen de soorten schorsingen en het verbreken van een arbeidsovereenkomst. Ik sta op en ga bij het raam staan. Het is zomer aan het worden en sinds april blijft het steeds langer licht buiten. Ik heb zicht op een speelpleintje waar enkele kinderen aan het spelen zijn. Ik zie de pret die ze beleven. Het is onmogelijk om dan zelf niet van je eigen jeugd te dromen. Over toen jij nog in zo’n parkje speelde met de kinderen uit de straat. In stressvolle periodes verlang ik weer naar het kind zijn. Je was onbevreesd, had geen idee van het werk dat je te wachten stond en de maatschappij legde nog geen prestatiedruk op je omdat je toch maar een kind was dat van niets afwist. En nu ben je het tegenovergestelde. Je vreest de stapels papier die iedere dag groter lijken te worden. Je weet wat er te wachten staat, die grote stapels boeken die je moet leren. En het ergst van al: de maatschappij legt een grote druk op je. Je moet iets presteren. Je moet iets bereiken in je leven als je een status wilt hebben. Als je niets presteert, ben je alleen maar goed voor de gootstenen. Dan mag je daar je hele dag spenderen met een leeg bekertje uit de MacDonalds. Wat een toekomstbeeld. Ik schud mijn hoofd even bij mijn laatste gedachte. Ik wend mijn ogen af het speelpleintje. Terug naar de grote stapel leerstof gebundeld in boeken en notities.

Verdorie. Die stomme auto wil weer niet starten. Ik draai de sleutel nog eens om, maar tevergeefs. Als het weekend is, is het eerste wat ik doe die auto naar de garage brengen. Ik ga de auto uit en draai hem op slot. Ik snel het huis terug binnen en ga op zoek naar fietssleutels. De eerste de beste zijn goed genoeg. Ik heb er gevonden en loop naar achter waar de fietsen staan. Ik draai een fiets van het slot en ga in een snel vaart richting de campus. Gelukkig dat ik veel te vroeg naar school vertrek. Anders zou ik nu grandioos te laat komen met deze fiets. Dan heb ik nog het geluk dat er geen banden plat staan.

Ik weet nooit wat te denken na een examen. In het middelbaar had je nog altijd een gedachte erover: het ging goed, het ging of het ging niet goed. Nu kan je er niet over nadenken. Het is afwachten. Ik sta bij mijn klasgroepje dat blijkbaar hetzelfde idee heeft. Het zijn hele leuke mensen, maar toch heb ik de drang om weg te gaan. Dit was het laatste examen voor het weekend en ik wil heel graag naar Joren. Ik zal eerst die auto naar de garage moeten doen voordat ik naar Joren kan. Ik wuif iedereen gedag en loop naar buiten. Het gaat weer een fijne trip worden. Ik heb een hekel aan fietsen.