Why does everybody tell me no?

Ik open de deur van mijn autootje. Mijn tas leg ik op de zetel naast me. Mijn sleutel gaat in het contact, maar ik krijg hem niet gestart. Verdorie. Ik probeer opnieuw. Weer wil de auto niet starten. Dat overkomt mij weer. Ik sla een keer hard met mijn handen tegen het stuur. Typisch. Wanneer ik wil leren, start de auto niet. Joren moet door hebben gehad dat er iets mis was. Hij komt naar buiten en vraagt wat er mis is. “Dat die verdomde auto weer niet start. Vorige week had ik hetzelfde voor.” Ik stap geïrriteerd uit de auto. “Laat mij eens kijken. Kalmeer wat lieverd.” Ik draai een keer met mijn ogen en zet een stap achteruit. Joren gaat naar mijn deur en trekt aan de hendel om de motorkap open te doen. Hij gaat nu richting de kap zelf en zoekt het staafje om de kap mee omhoog te zetten. Ik volg omdat ik graag wil meekijken ook al ken ik er niets van. Ik sta achter Joren wanneer hij zich bukt. Wat heeft hij toch een mooi kontje. Ik moet even gniffelen om mijn gedachte. Ik leun wat mee naar voor en sla mijn armen om hem heen voor zover dit kan met de auto in de weg. Met mijn hoofd over zijn schouder kijk ik mee. Hij zit wat te prullen tot hij me opeens vraagt nog eens te starten. Ik doe gewillig wat hij vraagt en begeef me achter mijn stuur. Ik draai aan de sleutel en hoor het geweldige geluid van een startende auto. Joren glimlacht naar me en doet de motorkap terug dicht terwijl ik overactief naar hem toespring om hem daarna te overladen met zoentjes over zijn gehele gezicht. “Dankje lieverd!” “Is heel graag gedaan.” Zegt hij terwijl hij me goed vast pakt. Ik duw nog een laatste zoentje op zijn mond en ga dan weer in de auto zitten. Ik zwaai nog even naar hem en vertrek dan.