015

Kira pov:
Je besloot om vandaag eens te gaan joggen in het bos. Je wist niet waarom maar Bella en Edward deden wel heel veel moeite om je op andere gedachten te brengen, maar je besluit stond vast. Die keer in het bos had je jou waarschijnlijk verbeeld. Je stapte eerst door het bos en na een tijdje begon je te joggen. Het voelde goed om eens buiten te zitten en je nergens zorgen over te hoeven maken. Na een tijdje gleed je uit over een natte tak en stond voorzichtig recht. Je broek hing onder de modder net als je handen. Je keek voor je en zag toen iets raar. Je zag een paar ogen naar jou kijken en toen je knipperde met je ogen waren ze weg. Verbaast liep je verder en niet veel later hoorde je een luide krak. Je voelde paniek opkomen, wat als het geen verbeelding was? Zonder na te denken begon je te lopen, steeds dieper het bos in. Het leek wel of iemand een spelletje met je speelde en wachtte tot niemand iets kon horen en toen liep iets met een enorme snelheid voorbij en bleef voor je stilstaan. Je remde af en keek bang naar datgene voor je. Het was een vrouw, een prachtige vrouw met mooi golvend rood haar maar je kreeg pas echt schrik van haar ogen. 2 vuurrode ogen keken je kwaad en moordlustig aan. Je slikte waardoor ze een sadistisch lachje kreeg. Jij: wat wil je? Je verbaasde je dat ze ineens voor je voeten stond. Ze pakte je gezicht vast en keek je aan. Vrouw: wraak. Siste ze van tussen haar tanden. Je rukte je gezicht uit haar handen en zette snel een paar stappen. Je hoorde haar lachen en toen was ze weg. Als verdoofd bleef je staan. Die vrouw, ze was niet normaal, ze kon geen mens zijn, maar wat dan wel?