3.

Eenmaal aangekomen bonkte de muziek al hard uit de speakers. Er hing al een heel gezellige sfeer. Ik keek rond, ik zag al best wat sterren rond lopen. Mijn blik bleef hangen bij een groepje van vijf jongens, die waarschijnlijk een boyband waren. De jongen met de krullen zag dat ik keek. Ik keek even naar Madison, die de jongens ook had opgemerkt. Ik keek weer terug en zag dat de krullenbol nog steeds naar mij aan het kijken was. Hij glimlachte lief naar mij. Ik glimlachte terug en voelde opeens een hand op mijn schouder. Het was Madison. "Je moet backstage. Je optreden begint zo." Ik mompelde iets terug wat op een ja moest lijken. En liep toen achter mijn beste vriendin aan. Ik deed nog een blik naar achter, maar ik zag de jongen niet meer.

IJsberend liep ik heen en weer. "En wat nou als ik stuikel of ineens vals zing?" vroeg ik paniekrig. "Amy, voor de 10x dat gebeurd echt niet. Je kan hartstikke mooi zingen, en er ligt helemaal niks op de grond waardoor je valt. En nu wegwezen want je publiek wordt ongeduldig!" Madison gaf me een duwtje in de richting van het podium. Ik keek naar het trapje dat voor het podium stond. Oh, hopelijk faalde ik niet als ik daar eenmaal op dat grote podium stond.


Daar stond ik. Op het grote podium voor zo'n ongeveer 1000 mensen. Want ja, het was een hartstikke groot feest. Ik keek naar mijn hand, die trilde helemaal. Ik dacht na wat er allemaal mis kon gaan. Maar veel tijd daarvoor had ik niet. Ik hoorde het melodietje en voelde hoe het spotlicht op me gericht werd. Ik zette de microfoon voor mijn gezicht en begon.
Listen
To the song here in my heart
A melody I start but can't complete
Listen

To the sound from deep within
It's only beginning to find release
Oh, the time has come for my dreams to be heard
They will not be pushed aside and turned
Into your own, all cause you won't listen

Ik hoorde een beetje geklap. Ik keek op, want ik had de hele tijd nog naar de grond gekeken, door de zenuwen. Ik zag mensen klappen. Sommige pinkte een traantje weg. Ik keek door heel de zaal. Ik zag de jongens staan, de krullenbol, de blonde, het Elvis-kapsel en nog twee die het een beetje opgestoken hadden. Ze keken, het Elvis- kapsel en de krullen stonden te klappen, op de maat. De andere stonden schouder aan schouder mee te zingen.
Ik zong mijn laatste uithaal, en hoorde allemaal geklap en gejuich. Er ontstond een big- smile op mijn gezicht. "Dankjewel." zei ik nog snel door de microfoon en liep toen het podium af.

"aahhhh!" gilde ik. En Madison kwam gillend op me afgerend. We stonden nog steeds backstage toen we gekuch hoorde. We waren in een klap stil en keken om. Daar stonden de vijf jongens. "Mooi gezongen!" zei de blonde. "Die laatse uithaal was echt prachtig!" stemde de krullen in. Ik bloosde en keek naar de grond. "Dankje" mompelde ik. Er ontstond een stilte, die gebroken werd door het Elvis- kapsel. "Ik ben Zayn," stelde hij zichzelf voor "dit zijn-" "Harry" onderbrak de krullenbol hem "Naill" ging de blonde verder. "Liam" "Louis" Eindigde ze. "Ik ben Amy en dit is Madison." "Hoi" zei Madison, beetje droogjes. "We moeten nu optreden, maar we kunnen zo wel even wat drinken." stelde Liam voor. "Is goed, succes." antwoordde ik. En ze verdwenen het podium op.