Geheimen

'Ach, Sirius krijg ik wel,' zegt Dawn luchtig. 'In tegenstelling tot Sarah.' Sarah krijgt een kleur en wend haar gezicht af. Eigenlijk vind ik dat wel een beetje vals van Dawn. 'Heb je nog niemand?' vraag ik iets vriendelijker dan Dawn. Dawn kijkt verschrikt om zich heen, en merkt nu pas dat ze Sarah gekwetst heeft. 'Oh. Sarah, ik bedoelde het niet zo... Sorry, echt sorry,' zegt ze gemeent. 'Geeft niet,' mompelt Sarah. 'Kom op, de jongens hebben nog niet,' moedigt Paris aan. 'Ja, en anders zullen ze toch van een andere afdeling moeten kiezen. Dus ik denk wel dat ze je aannemen,' zeg ik. Sarah klaar meteen al op. Ze weet hoe erg de jongens het vinden om met iemand van de andere afdeling, of iemand die lager zit, te gaan. De koets stopt eindelijk voor het kasteel. Van ontvangst is nog niets te zien. 'Nou, lekker ontvangst,' zucht ik. 'Ik dacht dat jou lover je wel zou ophalen,' grijnst Dawn. Ik kijk haar verbaasd aan. 'Remus,' zegt ze duidelijker. 'Oh...' Dawn grinnikt. Eigelijk valt het me wel tegen van Remus. Misschien is hij kwaad op me ofzo. Ik zucht even snel. 'Wat is d'r?' vraagt Sarah. Ik schrik op en kijk haar even aan. 'Oh, niets.' Ze kijkt me achterdochtig aan. Snel wend ik mijn hoofd af. Straks verraad ik nog iets. Want ik ben níét erg goed in geheimen houden.