008

Natgeregend huppelde ik m'n huis binnen. Ja, ik word vrolijk van regen. Leer er mee leven. Ik sleurde Stefan aan zijn hand mee en draaide me snel om: hij stond dichterbij dan verwacht. 'Stefan,' zei ik, 'ik vind het prima om dingen met je te doen, maar beloof me één ding.' 'Wat?' vroeg Stefan met een twijfelend gezicht. 'We gaan nooit, maar dan ook nooit, meer naar zo'n romantische voorspelbare zwijmelfilm. Kinderfilms, actiefilms, prima, maar dit..' Ik huiverde. 'Begrepen?' zei ik streng. 'Ja, mevrouw.' zei hij, zijn lach proberend te verbergen, en hij maakte een kleine buiging. 'Nou, en nu? We zijn a. natgeregend en b. hongerig.' zei ik. 'Mijn voorstel: droge kleding en een blik tomatensoep.' Hij knikte. 'Maar, probleem: geen droge kleding voor mij.' 'M'n pa kan wel wat kleding missen, terwijl die van jouw opdrogen.'Ik pakte zjin hand (wat ik helemaal niet erg vond) en sleurde hem mee. Ik voelde zijn prachtige groene ogen mij geamuseerd aankijken. Ik griste wat kleding uit m'n vaders kledingkast en gooide die naar zijn hoofd. Hij trok zijn t-shirt al uit en ik zag zijn gespierde bovenlichaam. Ik liep maar snel weg voordat ik kwijlend naar hem ging staren. Ik deed snel een gemakkelijke trui en een broek aan, en gooide m'n natte kleren in de wasmand. Ik liep richting Stefan, en zag nog net m'n vaders lelijke trui over z'n schouders glijden. Ik prikte hem en vroeg: 'Wat is dat op je schouder? Een tattoo?' Hij keek me even verward aan en knikte toen snel. 'Ja, van een veer.'zei hij. Hmm, die verwarde blik kan niet komen van de vraag of van mijn prikken. Ik dacht aan vorige week met het rare slowmotion wat eigenlijk een ongeluk had moeten zijn-gebeurtenis. Ik staarde naar zijn prachtige gezicht en vroeg me af wat er nou gebeurd was. Stefan keek voor een seconde verdrietig terug en zette daarna weer dat verrekte emotieloze masker op. Het deed me echt pijn om hem zo te zien, al wist ik niet waarom hij zo verdrietig was. Ik pakte zijn handen en sleurde hem mee naar mijn ouders waterbed. Ik ging zitten (klotsklots) en trok Stefan ook op het bed (klotsklots). 'Stefan, wat is er nou?' vroeg ik bezorgd. 'Ik... Ik kan het je niet vertellen, Jade.' fluisterde hij. 'Het is niet goed om je emoties op te kroppen. Luister maar eens naar Oprah, of Dr. Phil.' 'Ik wil wel, maar ik kan het gewoon niet!' Gefrustreerd keek Stefan uit het raam. 'Stefan.' zei ik, maar hij bleef uit het raam staren. 'Stefan!' Langzaam draaide hij zijn hoofd naar mij toe en ik keek in zijn groene ogen. 'Als je het uiteindelijk wel kan, en wil zeggen, weet dan dat je het aan mij kan vertellen.' Hij begon weer te glimlachen en gaf me een knuffel. 'Dankjewel.' fluisterde hij in mijn oor. Hij deed een stap naar achteren en veegde langs zijn wang. 'Je haar is nat.' zei hij, en hij knipoogde naar mij. 'Ja, jouw helm is niet waterdicht.' We begonnen beide te lachen totdat we totaal de slappe lach hadden. Uiteindelijk was het nodig dat ik naar beneden ging om alvast de soep te maken, aangezien Stefan en ik steeds weer begonnen te lachen als we elkaar zagen. Maarja. Uiteindelijk kwam Stefan ook beneden, en we keken elkaar, gelukkig zonder weer in lachen uit te barsten, aan. 'Zeg Jade...' zei Stefan na een korte stilte. 'Ja?' zei ik. 'Ehm.. Een vriend van mij geeft vanavond een feest, en, eh, ik vroeg me af of je misschien met mij naar dat feest wou..' vroeg hij verlegen. Wacht eens even. Vraag hij mij nou mee naar een feest? Snel zette ik mijn pokerface op, voordat ik hem of geschokt aan ging staren, of een vreugdedansje ging doen. 'Echt? Dat lijkt me leuk, dank je voor het vragen!' zei ik blij. Ik gaf hem weer een knuffel, en deze keer leunde hij wat naar achteren en keek me in mijn ogen, onze gezichten een paar centimeter van elkaar. De vlinders in mijn buik deden hun cape aan en werden supervlinders. 'Jade...' fluisterde hij en zijn gezicht kwam dichterbij. En toen ging de rookmelder af. 'Er is geen brand als ik soep kook, dom ding!' schreeuwde ik boven het irritante gepiep uit. We hadden een overgevoelige rookmelder die bij een ijsje eten al af ging.Ik ging op een stoel staan en mepte dat ding half van het plafond af. Uiteindelijk moest ik de batterijen eruit halen omdat ding stil te krijgen.Zucht. Stefan lachte me half uit, maar volgensmij, zag ik ook wel ergens teleurstelling om de bijna toch niet kus. Maar misschien, vanavond. Wacht eens even. IK HEB GEEN KLEREN VOOR DAT FEEST o_O