Drie. || A perfect diner.

      In mijn kamer – goh, die kamer was nog luxer dan die in het Gerechtsgebouw – had ik een prachtig bed, een overvolle kast en een privé badkamer tegenover. Kortom, het was perfect. Alleen ik voelde me nog steeds niet thuis. Ik wilde niet rijk zijn of in luxe leven, ik wilde terug naar huis. Terug naar Katniss, naar Gale, naar mama. Naar Lady, de markt, het bos. Ik verlangde daar naar.
      Ik deed de kast open en werd overspoeld door prachtige kleren. Ik pakte er een blauwe jurk met een lichtblauw lint en een witte strik aan de achterkant. Ik zag er prachtig uit toen ik de jurk aan had. De jurk was boven iets te kort dus pakte ik ook nog een witte blouse die ik erover aantrok. Ik wilde de “uitsteeksels” van de blouse in mijn rok doen, maar dat kon niet. Ik moest gelijk aan Katniss denken. Ik wreef in mijn ogen.
      Opeens bedacht ik me iets: ik had het speldje nog. Het speldje van de spotgaai, Katniss had gezegd dat het me bij de boete zou beschermen en nu ook. Ik geloofde er weinig van maar pakte toch het speldje uit mijn oude kleren en spelde hem op mijn jurk. Het leek alsof hij in de lucht vloog, op mijn blauwe jurk.
      Hoelang was ik hier al mee bezig? Ik keek om me heen, waar was de klok? Na lang rondkijken zag ik de klok boven mijn bed. Ik was er ongeveer een half uur mee bezig, meegeteld met het denken. Waarschijnlijk was ik nu klaar voor het diner. Ik besloot te gaan. Ik kon het niet al te makkelijk vinden. Met behulp van Effie die me op kwam halen vond ik de “eetkamer”, anders zou ik nu nog rondhangen hier.
      ‘Niet tonen dat je geen honger hebt, Prim,’ fluisterde ik tegen mezelf, maar toen wist ik nog niet wat er allemaal stond; wortelsoep, salade, lamskoteletten met aardappelpuree, kaasplankjes, verschillend fruit en ook chocoladetaart. Ik ging naast Peeta zitten en propte me daarna dus vol, niet lettend op Effie die zei dat er nog meer kwam en dat we dus een plekje moesten vrijlaten.
      ‘Hm, dit is heerlijk,’ mompelde Peeta.
      ‘Ik ben al blij dat jullie nog manieren hebben, degene van vorig jaar waren echt… Hoe noem je dat, oh, ja, beesten!’ zei Effie toen we bijna klaar waren met het hoofdgerecht, ‘ze aten álles met hun handen.’
      ‘Maar ze zijn dat niet gewend…’ zei ik zacht en ik haatte die opmerking zo dat ik de rest met mijn vingers en handen naar binnen werkte en vervolgens mijn handen afdeed aan de jurk waardoor Effie haar lippen boos op elkaar perste.
      Ik deed er alles voor om alles binnen te houden, en ik was niet de enige. Ook Peeta deed moeite, want onze magen waren het zeker niet gewend. Het nagerecht was ook lekker, maar ik wist dat er nu niets meer bij kon. We gingen met zijn allen naar een andere coupé en daar gaan we de boetes van dit jaar in Panem kijken. Als laatste werden wij, District 12, uitgezonden en zag ik hoe ik werd getrokken en Katniss en mama niets deden. Ik had mijn “uitsteeksels” van de blouse in mijn rok gedaan voor ik het podium opliep.
      De deur ging open maar ik keek niet om. Ik keek naar mijn schoot. Ik stond op en zag hoe Haymitch binnen gewankeld kwam, maar ik liep hem voorbij. Ik deed de deur open en liep daarna de coupé uit, naar “mijn” kamer. Achter me viel de deur met een klap dicht, en hoorde ik ook nog een zachte plof binnenin de coupé.

Is het niet saai? :A. Oeh, we zijn bijna bij de 30 abo’s! En ik ben ook zo blij met de reacties <3. Trots op jullie . En als je nog iets met de Hunger Games wil kijken/lezen, dan moet je mijn FotoStory ook proberen!

xx .