Chapter Two

De wekker ging. Met een klap van haar hand stierf het geluid weg. Ze knipperde met haar ogen en veegde de slaap weg. Zuchtend stond ze op en wankelde naar de douche. Zodra de warme stralen haar lichaam raakte, werd ze wakker. Binnen een kwartier was ze klaar met douchen, had ze een spijkerbroek met een shirtje aangetrokken en was ze klaar voor de spiegel. Een vrolijk liedje kwam uit haar broekzak. Ze liet de donut die als ontbijt diende, vallen en greep naar haar mobiel, terwijl ze bijna van de trap af viel. 'Ja?' zei ze snel, toen ze het voor elkaar had gekregen om haar mobiel te bevrijden. 'Ik vroeg me af of je samen ergens wilde ontbijten?' De stem aan de andere kant van de lijn was laag, diep en zo intens. Het was hèm. Ze glimlachte. 'Tuurlijk! Teahouse Anderlson?' 'Is goed, tot over een kwartiertje.' Het gepiep gaf het einde van het gesprek aan.
De glimlach op haar gezicht was verdwenen. Met een blik in de spiegel zag ze dat ze te weinig tijd had. Met een noodvaart sprintte ze naar boven, terwijl ze snel haar haar vlocht. Eenmaal op haar kamer zocht ze haar spijkerjasje en haar goede spijkerbroek. Snel spoot ze deodorant en parfum. Op weg naar beneden griste ze haar oortjes en geld mee. In de keuken poetste ze haar tanden. Ze nam de tijd niet om de deur op slot te doen, terwijl ze naar de schuur rende. De tuin was op dit moment veel te groot. Ze rende over het terras, langs de trampoline, over het grasveld, langs de vijver en langs de garage. Na wat een eeuwigheid leek te duren, kwam ze uiteindelijk aan bij de schuur. Ze vloekte. Sleutels vergeten. Voordat haar tas de grond had geraakt, was ze al terug gerend.

Hij zwaaide naar haar. Het warme gevoel kroop omhoog, toen ze zijn lieve glimlach zag. Voorzichtig liep ze op haar pumps over de ongelijke straatstenen, terwijl ze wanhopig probeerde niet te vallen. Zijn hand pakte de hare en trok haar mee naar binnen. 'Tafel voor twee,' zei hij tegen de serveerster die naast de bar stond. Het meisje knikte en leidde ons naar een klein tafeltje in de hoek. Hij schoof haar stoel naar achteren zodat ze kon gaan zitten. Ze bekeek de menukaart nauwkeurig. Haar blik viel meteen op een nieuwe theesoort die ze nog niet eerder had gezien. 'Weet jij het al?' vroeg ze. 'Ik denk dat ik de hele kaart neem.' Zijn ondeugende ogen kwamen net boven de kaart uit. Ze lachtte.

De thee was veel te heet, maar heerlijk. De lucht van croisantjes was zo verleidelijk dat ze al was begonnen voor hij zijn uitsmijter had gekregen. Ze had verlegen 'sorry' gemompeld. Zijn diep bruine ogen waar ze zo van hield hadden haar gevangen. Geen gedachte was nog in haar opgekomen. Het enige wat ze deed was staren en verdrinken in zijn bruine ogen die haar deden denken aan gesmolten chocolade en bloeiende bomen. Zijn mond ging open en een rij hagelwitte tanden waren zichtbaar, toen hij glimlachtte. Ze knipperde en concentreerde zich weer op haar croisantje. Alleen was die er niet meer. 'Wat?'zei ze verbaasd om zich heen kijkend. Snel keek ze onder de tafel. Een zacht gegniffel deed haar opkijken. Haar mond viel open van verontwaardiging toen ze zijn zelfingenomen gezicht zag. 'Jij?' riep ze verbaasd. De glimlach werd breder en hij begon hard te lachen. Met moeite probeerde ze haar gezicht in een plooi te houden en boos te blijven kijken, maar het lukte niet. Ze hield zo veel van die lach. Zo veel. Haar Gelach mengde zich met de klanken van de zijne. 'Die hou ik van je tegoed!' zei ze beschuldigend toen ze uitgelachen waren. 'Nou, misschien...' Ze gaf hem een klap op zijn schouder en probeerde nog een keer boos en faalde nog een keer.

Het geluidje kwam uit de zak van zijn jas die over zijn stoel hing. Met een soepel gebaar haalde hij zijn mobieltje uit z'n jaszak en nam op met een charmant: 'Zegt u het maar.' Het was even stil. 'Hee lieverd.'
Ze keek de andere kant op en beet op haar lip. Dat kind verpestte het altijd. Altijd was perfect geweest, totdat dat kind aandacht te kort kreeg. Aandacht van hem die zij verdiende. 'Ik moet gaan, sorry.' Ze keek in zijn ogen. De vrolijke sfeer was weg. 'Oké.' mompelde ze. 'Echt sorry, we gaan naar de film.' Hij boog zich naar haar toe en gaf haar een kus op haar wang. Een kus zonder passie, zonder liefde. De kus van een vriend. Hij zwaaide zijn jas om zijn schouders en liep het café uit.
Ze was weer alleen. Alleen in het café. Alleen aan de tafel. Alleen tegenover de stoel waar net de jongen op had gezeten waar van ze hield.