De terzielers

'Terzielers?' vraag ik. 'Die karren trekken zichzelf niet,' mompelt Hagrid. 'Eh... kun jij er ééntje halen?' vraag ik. Hagrid knikt en wenkt me. We lopen een stukje het bos in tot we bij een open plek komen. 'Waarschijnlijk kun je ze niet zien,' mompelt Hagrid. Hij wijst naar een kuil. Ik wist niet waar Hagrid het over had, daar lagen ze toch? Ik liep er regelrecht op af. 'Voorzichtig,' roept Hagrid me na. Ik knik en blijf stilstaan een paar meter voor een Terzieler. Het beest staat op en kijkt me met een schuin hoofd aan. 'Zie je ze?' vraagt Hagrid. Ik knik. Voorzichtig steek ik mijn hand uit en aai hem over zijn uitgemergelde hals. De terzieler drukt zijn snuit tegen me aan, en draait zijn rug naar me toe. 'Hij draait zijn rug naar me toe, wat moet ik doen?' vraag ik Hagrid. 'Klimmen,' zegt hij. Ik kijk even naar de terzieler. Hij kijkt net zo arrogant terug en gaat voor me liggen. Ik leg voorzichtig mijn ene been over zijn rug heen. Ik laat me op zijn rug zakken. Meteen staat hij op. 'Hij kent de weg, geen zorgen,' zegt Hagrid. Ik knik. De terzieler loopt inderdaad naar het pad waar de karren meestal overheen gaan. Ik houd me stevig vast aan zijn hals als hij zijn vleugels uitslaat. De terzieler loopt verder over het pad. Eigenlijk zit ik best lekker zo. Ik druk mijn kuiten in zijn buik. De terzieler slaat zijn vleugels opnieuw uit en loopt nu een pasje harder. Ik moet even wennen, maar als ik eenmaal zit, zit het geweldig.