Je bent een Caven!

Er staat, zoals gewoonlijk deze paar dagen, niemand in de Commonroom. Gelukkig dat ze vanavond terug komen. Ik kan het geen dag langer uithouden hier. Ik loop de meisjes slaapzaal weer in en kijk even rond. Niets bijzonders, zoals altijd. Ik kijk op mijn horloge, half 10. Ik zucht. Wat moet ik in ál die tijd doen? Ik slik bij de gedachtes dat ik naar buiten moet. Lily is al uit de ziekenzaal, dus als ik nu rond zou gaan zwerven, zal ik haar gegarandeerd tegenkomen. Of James. Ik besluit toch maar niet naar buiten te gaan. Dan maar vervelen...

Na een paar uur getekend te hebben, kan ik niet meer tegen de stilte. Ik neem het risico en loop de Commonroom uit. Weg hier. Het is de eerste keer dat ik me hier niet op m'n gemak voel. Alsof ik elk moment aangevallen kan worden. Ik zucht. 'Nee, je bent een Caven, die zijn nergens bang voor,' spreek ik mezelf toe. Ik been de gangen door. Over een halfuur zou de trein terugkomen. Steunend duw ik de deur open en loop het terrein op, naar Hagrids huisje. Even kijk ik door de ramen. Hagrid is er. Ik klop op de deur en wacht tot er opengedaan word. Ik leun even tegen het muurtje. 'Ja?' word er gegromt. Ik doe de deur open en loop naar binnen. 'Uh... Mag ik, straks, naar het perron voor mijn vrienden?' vraag ik. Hagrid kijkt me verrast aan, maar knikt dan.
'Het is een flink eind wandelen, neem de terzielers maar.'